Foto's Bolivië!

Eindelijk zijn ze ergens online terug te vinden...een fijne selectie foto's uit een bende van 581! De facebookgebruikers hebben het al lang gemerkt dat ze er zijn, voor de niet-facebookgebruikers: volg onderstaande links (het is een foto-album op facebook maar je hoeft geen profiel te hebben om de foto's te kunnen bekijken).

Bolivia (1): Miami - Sucre - Cochabamba
Bolivia (2): Samaipata - La Higuera - Sucre
Bolivia (3): Potosí - Uyuni

Will en Grace

Will is ondertussen terug en went al een beetje aan de westerse mentaliteit, Grace is nog steeds lustig op stap door Latijns-Amerika en zit nu in Argentinië. Tineke en ik hebben vaak gelachen dat we wat weg hadden van Will en Grace, zo met onze avonturen in Bolivië. We hebben heel veel plezier gehad, hebben vaak heel verwonderd gestaan :) en hebben een trip gemaakt die we ons nog lang zullen herinneren. Dank je wel Tineke om mij zo op sleeptouw te nemen!! Het was en is nog steeds de max!!

Hieronder de foto's die we van onszelf namen doorheen de trip...je ziet mijn baard zo groeien. ;)

Eerste foto samen - dag 1 in La Paz Maanvallei
Helemaal klaar om in de mijn van Potosí af te dalen
Salar de Uyuni
Laguna Verde (valt het op dat het daar koud was?)

Er was veel vraag naar de foto van de bebaarde Christophe, er werd vanuit Bolivië zelfs een rondvraag georganiseerd en belofte maakt schuld...dus bij deze de laatste foto die van mij - samen met de mama - getrokken werd mét baard. Enjoy... :)

Airport

Ondertussen al een week opnieuw in Belgenland - met de nodige problemen om opnieuw aan de train train quotidien aan te passen - maar toch moet ik nog even het verhaal kwijt over de terugreis.

Ja, die terugreis verliep goed...het is te zeggen zoals gepland. En daar zijn we sinds de heenreis richting La Paz al ferm tevreden mee. :) Op tijd wakker vorige week zaterdag zodat ik op tijd in de luchthaven van La Paz stond...daar lang moeten aanschuiven maar goed, dat neemt een mens er nog bij. Nog fijn even langs de tax free shop, een fles Boliviaanse wijn kopen om nog in het pakket van de winnaar van de fotowedstrijd te steken en we waren helemaal klaar om te vertrekken.

De merde is natuurlijk dat ik weer via Miami moest. En of je nu in transit bent naar een andere luchthaven of in de VS blijft plakken: iedereen gelijk voor de wet. Dat wil zeggen dat iedereen dus het nodige papierwerk moet invullen, moet aanschuiven, bagage moet afhalen, die weer moet inchecken, door de douane moet,... Hm, dat allemaal op anderhalf uur tijd? Ik had er zo mijn twijfels bij. Bij het toekomen aan de eerste rij van wachtenden had ik het al door: dit zou nooit op tijd lukken. Massa's volk en aangezien het veiligheidspersoneel hun taak serieus neemt duurde het lang vooraleer je een stapje dichter kwam. :( Gelukkig werd er ook wat flexibiliteit getoond: ik mocht in de rij van 'US Domestics' aanschuiven...wat dan weer een bijzonder zure reactie van een echte Amerikaan achter mij losweekte, maar daar hadden we even geen aandacht voor.
Nog twintig minuten om alle andere hindernissen te nemen...wachten op bagage maar die kwam nog vrij snel. Terug die bagage inchecken, hup naar de douane!

Daar begon de miserie natuurlijk want wat zat er nog in mijn handbagage dat daar niet mocht inzitten (en ik volledig uit het oog verloren had)? Die fles wijn natuurlijk. Twee opties: inchecken bij mijn bagage of achterlaten. Tja, met nog tien minuten te gaan om aan mijn gate te verschijnen vooraleer die definitief sloot waren de opties natuurlijk bijzonder beperkt. Maar niet zonder - ik stond onder druk en was gehaast - eerst nog eens moeilijk te doen en te vragen waarom. Vanwaar ik kwam? La Paz. "Well, that's not a US-airport" Je meent het... "What do you expect? That we have the same rules for all the airports worldwide?!" Dat laatste was er voor mij nu net iets over...die arrogantie...dus riep ik maar terug dat dat wel eens handig zou zijn ja, dat iedereen eens gelijke regeltjes zou hebben (ik was mijn mini-tandpastatube ook al verloren in La Paz)!
Volgend scenario: twee bonken van kerels die achter mij staan met de vraag "is there a problem, sir?!". Och ja, dat had ik nog net nodig...een fijne discussie. Heb er hen toch even fijntjes op gewezen dat ze dit op voorhand zouden kunnen communiceren of mensen er zouden kunnen op wijzen want dat ik nu een aankoop gedaan had waar ik bijzonder weinig plezier zou aan beleven. Bref, nog eens goed gevloekt, in het Nederlands gezegd dat het daar allemaal oenen zijn (en in het Engels "enjoy the wine!") en beginnen lopen. Gelukkig had ik het vliegtuig nog, én mijn connectie in Londen (ook al geen gemakkelijke opdracht want ook daar maar anderhalf uur tijd en van terminal wisselen in Heathrow is niet zo evident) waardoor ik op zondagnamiddag geheel en al veilig terug in Eeklo was (foto volgt...want dat is ook de foto met de baard :)).

Een lang verhaal om mij dus te excuseren bij Bart voor het feit dat er geen wijn in het pakket zit voor de winnaar van de fotowedstrijd "Mooiste zonsondergang III", maar wel vele andere leuke dingen! We zullen spoedig eens moeten afspreken. :)
Zoals het bij echte winnaars hoort, komt hier nog eens de foto die de concurrentie het nakijken gaf. Toch bedankt aan iedereen die deelnam aan de wedstrijd!Dat ik op maandagavond na een hele dag slapen 's avonds keek naar "Airport" op één...het moet een vorm van zelfpijniging zijn. :)

Orgie-na?

Welke perverse geest heeft in godsnaam onderstaand reclamefilmpje voor Orangina bedacht?! Het is er gewoon over... En ik die Orangina altijd met lieve kindjes associeerde (over kindjes gesproken, maar dat is voor een andere blogbijdrage)! Dan nog met de slogan "Naturally juicy"...jongens toch...

Back in Belgium

Een kort bericht om te zeggen:
* dat ik terug in België ben!
* dat het geen haar gescheeld heeft of ik zat weer ergens vast (een uur en een half overstaptijd in Miami en Londen is echt niet overdreven veel)
* dat bij deze Bart officieel de fotowedstrijd "Mooiste zonsondergang III" gewonnen heeft!
* dat aanvullingen met foto's van de reis naar Bolivië deze week ergens zal geschieden
* dat een foto van ikzelf met baard binnenkort zal gepubliceerd worden (de baard is ondertussen alweer verleden tijd)

¡Uyuni - La Paz! *Endgame Bolivia*

Slapen op 4300m: koud. Ontbijten op 5000m: koud. De zoutvlakte van Uyuni, groene en rode lagunes en vele flamingo's: bijzonder hartverwarmend mooi (jammer genoeg niet teenverwarmend)...

Een tijdje geleden dat hier enige communicatie verscheen maar dat kwam simpelweg door het gegeven dat we drie dagen op tour geweest zijn. Maandag met de bus van Potosí naar Uyuni - helemaal in het zuidwesten van Bolivië. Eerlijk gezegd een busrit te veel naar onze zin: zes uur overdag op een bus...pf, het was een beetje lastig. En Uyuni bood al hetzelfde triestig uiterlijk als Potosí... Na de keuze van de slaapplaats - een hostal met een benzinegeurtje :) - en het vinden van een driedaagse bood de lokale pizzeria gelukkig warmte (want ook in Uyuni is het bijzonder koud) en troost.

Op dinsdag vertrok ons driedaags 'georganiseerd avontuur' - itt ons avontuur van eigen makelij vorige week - richting Salar de Uyuni of de zoutvlakte van Uyuni. Het wordt omschreven als het hoogtepunt van een reis aan Bolivië en ik kan het alleen maar beamen. Al hebben Tineke en ik wel heel veel bijzondere momenten meegemaakt in die goede twee weken dat we samen op stap waren...maar het uitzicht van die immense zoutvlakte is gewoon schitterend. Aan de andere kant valt het ook moeilijk te vergelijken met een zonsondergang in de buurt van Pucará of afdalen in de mijn van Potosí...

Alleszins, veel kilometers achter de rug die drie dagen en prachtige dingen gezien. En samen met Karima, Rodrigo, Alice en Vincent - ons Spaans-Frans allegaartje waar we mee op stap waren - ook voldoende kou gehad op die grote hoogtes. Het is een prijs die we met plezier betaalden.

En gisteren was het dan zover: het einde voor het samen reizen van Tineke en ik. We zijn allebei heel flink geweest en hebben niet geweend. :) Al was het natuurlijk wel vervelend: Tineke moet opnieuw alleen verderreizen en dat zal toch wel wat wennen zijn, en ik zou dolgraag nog meegegaan zijn tot in Argentinië (opmerkelijk hoe snel het backpackersreizen went!!)...maar goed, er zijn een paar collega's die mij terug verwachten maandag. ;)

Dus ik die bus-cama op en Tineke alleen in Uyuni...maar ze mag eigenlijk van geluk spreken. De nachtrit van Uyuni naar La Paz was namelijk een hel! Even had ik zoiets van "ik reis zonder Tine en al het ongeluk valt hier weer op mijn hoofd" maar dat bleek later ongegrond... Maar op de bus zelf kon ik mij toch moeilijk van die gedachte ontdoen. Om te beginnen was het geen echte bus-cama zoals we die al genomen hadden in Bolivië...de ruimte was veel beperkter. In return kregen we wel eten (had natuurlijk al iets binnengespeeld - gelukkig maar want het was niet al te vet) en een deken...en in mijn geval ook een Spanjaard die maar al te graag over zichzelf vertelde... Moest het dan nog interessant zijn maar de financiële fusies van multinationals begeleid door KPMG, laat dat nu net niet mijn favoriete gespreksonderwerp zijn. Bref, ik heb hem snel duidelijk gemaakt dat de conversatie niet te lang zou duren (ik heb dat geleerd van Tineke :)). De bus was koud - later ontdekte ik dat het raam achter mij open stond! - en ik zat ook naast het toilet gepositioneerd. :( Al bleek dat later een geweldige meevaller te zijn.
Buiten al het bovenstaande was er ook nog eens de weg: ik heb nog geen enkele rit met zoveel putten meegemaakt. Correctie...ik heb op heel de Bolivië-reis niet zoveel putten meegemaakt! Slapen was dus echt geen mogelijkheid...wat ik dus puur toeristenbedrog vind want er zijn twee soorten bussen die je kan nemen: het normaal transport en de toeristenbus (cama dus waar ik voor opteerde aangezien mijn nachtrust toch wel wat heilig is). Maar wat is het verschil? Door de slechte baan slaap je toch op geen van de twee! Vandaar deze nieuwe slogans voor de busmaatschappijen in Uyuni: normaal transport is 'awake' en toeristentransport is gewoon 'comfortably awake'. Bref, eens voorbij halfweg werd het allemaal veel beter, maar tegen dan zat ik achteraan...

Mijn rit startte op stoel nummer negen, net naast het toilet. Bleek daar een Duits meisje veel tijd door te brengen en dus helemaal ziek te zijn. Je moet ook weten dat er tussen de passagiers en de chauffeur geen contact mogelijk was...waardoor een stop vragen geen mogelijkheid was. Ben daar dan maar gezellig een conversatie mee begonnen en zo gebeurde het dat ik na de pauze om 2u30 veranderde van stoel zodat zij meer vooraan kon zitten...en ik in de sauna vanachter zat. De Duitse familie was mij echter bijzonder dankbaar...en zo komt het dat ik mijn laatste nacht in La Paz bij die familie doorbreng - zij wonen in La Paz en hadden een familie-uitstap naar Uyuni - en morgenochtend door de papa afgezet word aan de luchthaven! Haha, geen hostal en geen moeilijkheden met gewekt worden of een taxi vinden...er rust dan toch geen vloek op het reizen zonder Tineke. :)

Nu in het centrum, genieten van mijn laatste indrukken van La Paz en Bolivië, genieten van die laatste Boliviaanse zonnestralen, genieten van het tekort aan zuurstof vanwege de hoogte...maar evenzeer beseffend dat dit 'the endgame' is van mijn Bolivië-reis, dat ik straks (dat hoop ik toch!) terugvlieg richting België. Met kapotte lippen, een zongebruind gezicht en een baard van drie weken (ik zet het er maar alvast bij zodat de mama en de papa niet te hard schrikken zondag :))...

ONDERTUSSEN IS ER EEN GELIJKSTAND IN DE FOTOWEDSTRIJD!!! WIE NOG NIET GESTEMD HEEFT, GELIEVE DAT TOCH NOG TE DOEN?! :) (klik hier)

¡Potosi!

Na Sucre ging het gisteren richting Potosi, de zeer bekende mijnstad van Bolivia...en dat was meteen ook de eerste indruk die we kregen: grijs, grauw, kleurloos, lusteloos zelfs. Gecombineerd met de kou en de off-day voor beiden - niet verwonderlijk na onze hectische avonturen van de afgelopen week - hoeft het dan ook niet te verwonderen dat we om 9u in ons bed zaten. :) (die 9u was overigens geen uitzondering...we hebben al vroeger ons bed opgezocht...)

Vandaag schijnt de zon en lijkt Potosi ons al veel meer te bieden...maar na het bezoek aan Sucre blijft het toch allemaal beetje saai dus goed dat we richting Uyuni vertrekken morgen.
Deze voormiddag brachten we overigens een bezoek aan de beroemde zilvermijn! Met de helm op daalden we af in de mijn waar tot op vandaag mijnwerkers tegen erbarmelijke omstandigheden zilver en andere mineralen boven de grond halen...

De fotowedstrijd loopt nog steeds! Keep on voting! :)