Inglorious Basterds

Dan begint de week al met een licht slaaptekort :p vind ik het toch nodig om op maandagavond - met ons Tineke - naar de cinema te trekken. Enerzijds omdat het al veel te lang geleden was dat ik daar nog geraakt was, anderzijds omdat er wel wat materiaal in de zalen speelt dat ik zou willen gezien hebben.

En afgelopen maandag kozen we voor "Inglorious Basterds" (of is het nu 'Bastards' want daar blijkt wat onduidelijkheid over te bestaan :)), al is het maar omdat werkelijk iedereen zowat lyrisch terugkeert na het zien van deze film.

Aangezien iedereen het geweldig vindt kan ik het natuurlijk maar 'zo-zo' vinden. :p Laat mij duidelijk zeggen: love Tarantino! Een waar artiest, echt waar. Ook met deze film levert hij iets af dat ongelooflijk tot de verbeelding spreekt en controversieel genoeg is om zijn stempel te dragen. Filmtechnisch gezien is het zelfs een juweeltje, bepaalde scènes zijn echt magisch (en al zeker in combinatie met de gekozen muziek). Acteerprestaties meer dan ok - al moet ik toegeven Brad Pitt liever in andere rollen te zien, bv als Benjamin Button - en dus eigenlijk niet heel veel fout met deze film...

Maar... Het verhaallijntje is werkelijk flinterdun. En laat een stevig verhaal nu toch nog altijd één van de doorslaggevende factoren voor een film zijn. Nochtans ben ik genen moeilijken mens, ik wil vrij ver meegaan in een cinemazaal. Aliens, mysterieuze verdwijningen en onmogelijke plots...ik slik het met gemak. Maar dat Adolf Hitler in een cinemazaaltje in Parijs omvergekogeld wordt, dat gaat er bij mij ver over! Ik was zowaar in shock bij het verlaten van de cinemazaal. Nadat ik er een week over nagedacht heb weet ik eigenlijk nog altijd niet goed waarom want zoals Tineke het verwoordde "het is toch maar een film". Mijn probleem is dat door deze film er gegarandeerd een pak Amerikanen gaan geloven dat Adolf Hitler door een geweldig Westers complot om het leven gebracht werd... Een film die dus met andere woorden ook alleen maar door een Amerikaan kan gemaakt worden, ik vermoed zo'n beetje dat een Europeaan dit niet had kunnen bedenken...

Btw, ga die film toch zien (hij krijgt bij deze 3 sterren van mij :)) want de scènes waar Christoph Waltz in beeld komt zijn gewoon magistraal goed...allemaal...echt. Als die man geen Oscar krijgt, dan weet ik het ook niet meer.

Ribbekes!

Nog maar net terug uit Dinant op zondag...en al meteen vertrekken voor een nieuwe afspraak! Diezelfde avond had ik namelijk met Sofie afgesproken om eindelijk nog eens ribbekes te gaan eten...kan dat ergens anders dan in De Gekroonde Hoofden? :)

Ok, ik weet het, niet meteen de meest flatterende foto van ons Fie maar dat kan ook niet echt...en dan bedoel ik niet dat er geen mooie foto's van Fie mogelijk zijn maar gewoon omdat ribbekes eten nu eenmaal een vuile boel is. :p

Buiten de ribbekes heel veel geklets over vanalles en nog wat, vooral heel veel zaken die niet voor publicatie vatbaar zijn. Afsluiten deden we - ook bijna goede gewoonte - "Bij Betty" en toen was het eigenlijk al vrij laat. Maak mij de bedenking dat we nog geen nieuwe datum afgesproken hebben maar ik denk dat Sofie dat opzettelijk gedaan heeft zodat ik gewoon MOET langsgaan bij mijn petekind dat ik ongelooflijk aan het verwaarlozen ben *schuldgevoel schuldgevoel*...

Overigens onderweg ook het bewijs gevonden van hoe mooi Gent wel is (alsof dat nodig zou zijn, maar het is altijd belangrijk nieuw bewijsmateriaal te delen)..."The House of Eliott" zorgde voor het magisch moment...

Couque de Dinant

Een volledige week geen nieuws te lezen op deze blog, en zoals steeds had dat niet te maken met te weinig gebeurtenissen maar eerder met te veel gebeurtenissen. Samen met een helse week op het werk - met 7 vergaderingen, 2 werkbezoeken en een hele dag vorming had ik bijna geen tijd om door mijn mailverkeer te geraken - bleef er dus weinig tijd over om blogstukjes te schrijven...

Na een druk weekend nu toch de tijd...om te merken dat ik eigenlijk de draad moet oppikken in het vorig weekend. De vrijdagavondactiviteit konden jullie hier al lezen, op zaterdag verdween ik na het schrijven van het stukje richting de Ardennen. John en Fre zaten daar namelijk gelogeerd en hadden in de loop van de week gevraagd of Magteld en ik ook niet even kwamen... Met plezier!

Zo kwam het dat ik op zaterdagnamiddag met honden in een bos aan het wandelen was (meteen de enige foto die voor publicatie vatbaar is van het weekend) en op zondag in Dinant op een terras zat te hangen. Buiten dat terras was het voor sommigen ook absoluut noodzakelijk om een Couque de Dinant te kopen...niet te vreten die koeken maar als je daar geweest bent moet je het op z'n minst geproefd hebben. :)

To aid or not to aid

Zoals verwacht was de MO*-lezing gisterenavond in de Vooruit geweldig sterk. Het strafste is dat dit ook verwacht werd...en dat die verwachtingen dus ook ingelost werden! Dambisa Moyo maakte op mij een heel sterke indruk - dat wil dus zeggen dat ik heel gauw haar boek zal lezen - en ook Kumi Naidoo bracht een gepassioneerd verhaal.

Al moet ik eerlijk zijn: ik ben een groter fan van Moyo dan Naidoo. Omdat Dambisa Moyo meer 'Westers' was dan Zuid-Afrikaan Naidoo? Het was een bedenking die ik gisteren even had en die wel juist zou kunnen zijn: Moyo heeft meer tijd in de VS doorgebracht en weet hoe ze inhoudelijk een publiek moet overtuigen. Ze doet dat overigens op een heel Amerikaanse, losse manier, met ruimte voor een grapje maar duidelijk gestructureerd. Naidoo is in dit opzicht meer een 'Afrikaan' (zonder algemene vergelijkingen te maken): vol passie een sterk verhaal brengen, maar zeer duidelijk ook veel meer op emo spelend dan het inhoudelijk discours van Moyo.

Toch slaagden de twee sprekers er in een sterk pleidooi neer te zetten. Thema: "Is aid responsible for Africa's poverty?".

Moyo stelde dat de ontwikkelingshulp de laatste jaren geen beterschap gebracht heeft, integendeel. En het is ook logisch: door de miljardenhulp voelen de Afrikaanse leiders zich niet genoodzaakt verantwoording af te leggen. Door Moyo mooi gepresenteerd als het tegenovergestelde van de slogan van de Boston Tea Party ("no taxation without representation"): "no representation because there is no taxation". Samen met een pak andere argumenten (corruptie oa)...

Naidoo ging daar tegen in door het verhaal te brengen van de handel: voor iedere € die Afrika ontvangt verdwijnt 8€ onder de vorm van handelscontracten en diefstal van de Afrikaanse grondstoffen. Waarna het verhaal een beetje de mist inging door de globale verantwoordelijkheid inzake global warming aan te duiden en waarbij ook de vergelijking met China en India (voorbeelden die Moyo gebruikt om aan te duiden dat zij geen hulp ontvangen en dus duidelijk wel een stimulans tot handelen vinden) afgebroken werd.

Het weerwoord van Moyo was ongelooflijk sterk: ondanks de grote nood aan hulp in China en India voelt niemand zich genoodzaakt om daar tussen te komen en het blijven gebruiken van "de Europese mogendheden hebben de grenzen in Afrika getekend" is iets van het verleden waar weinig aan verholpen kan worden (wat dus volgens haar geen argument is).

De zaal zat het debat gewoon met open mond te volgen en het respect voor de onderbouwde mening van Moyo was immens. Niet evident als je bedenkt dat driekwart van de zaal zijn loon ontvangt in het kader van ontwikkelingssamenwerking...

Na de presentaties mochten Ruddy Doom (had precies ergens gemist dat hij er bij ging zijn dus dat was een aangename verrassing) en Bogdan Vandenberghe hun indrukken geven. En daarna nog vragen uit de zaal...

"To aid or not to aid" is niet opgelost, maar het is wel van kapitaal belang dat de vraag gesteld wordt. En dat de interesse leeft is duidelijk: zomerse terrasjesavond en toch zat de grote zaal van de Vooruit afgeladen vol. Maar maandag ga ik toch terug werken vol goede moed in de sector, we mogen er ons motivatie niet bij verliezen hé :)

Kleine Zita

Toen ik vorige week vrijdag op Zaventem landde en terug bereikbaar was op mijn 'mobieltje' (wat een lekker Hollands woord) kreeg ik meteen berichten binnen van een heuglijke gebeurtenis die dag. Op 09/11 (een datum die we niet snel zullen vergeten dus) was namelijk zus Nathalie bevallen van een flinke dochter, Zita. Onze voorspelling dat ze het niet ging houden tot de uitgerekende datum van 18 september was daarmee uitgekomen...

Op zaterdag huwelijksdag, op zondag bekomen en die eerste dagen van de week gewoonweg te laat thuis van het werk (of van iets anders) waardoor ik pas deze avond kon langsgaan om kleine Zita te bewonderen. En het is echt bewonderen want het is een wolk van een baby!

Op de facebookfoto leek het een grote baby, maar eigenlijk is het een hele mooie mini-baby. :) Om te bewijzen een foto...zonder flash weliswaar want terwijl iedereen dat kind als ware paparazi's bestookt met de betere flitslichten durfde ik het toch niet goed (zelfs niet vanop een veilige afstand). Dan ben je hier nog maar net op de wereld, moet je zulke dingen doorstaan. ;)

Bref, boodschap van de dag: Heel goed gedaan, Len en Nathalie!

Dancing into marriage...the sequel

Afgelopen weekend stond een huwelijk op het programma: niet minder dan Wouter en Mare gaven hun ja-woord aan elkaar. Oh, hoe schoon!

Moet het gezegd worden dat het een prachtige dag was? Zaterdagnamiddag reden we naar het centrum van de wereld - Merendree - om de huwelijksviering mee te maken. In mijn geval zelfs om een stukje tekst voor te lezen, ook al was het een tekst waar ze vier keer "Heer" hadden ingestoken wat dan weer niet echt strookt met mijn eigen geloofsovertuiging maar bon. :) Mooi weer, een heel pak stralende gezichten en veel rijst. Ter info: het is verboden om het laatste restje rijst in de doos over de bruid te kieperen, daar krijg je achteraf heel wat commentaar op. (voor alle duidelijkheid: vanop een afstand gooien mag, van dichtbij kieperen niet :))

En 's avonds was het natuurlijk groot feest, in de Eskimo-fabriek in Gent! Prachtige locatie om een feest te geven en alles was piekfijn...al hebben we daar aan tafel 15 niet zo heel veel aandacht aan besteed. We waren te druk bezig met het naar binnen kappen van de nodige alcohol...met reden deze keer! Na het zien van het filmpje dat hier op deze blog stond en dat zowaar een echte hype werd kwamen enkele snoodaards namelijk op het lumineuze idee om hetzelfde te doen op het feest. In dit geval echter zonder medeweten van de bruid... :)
Veel planning vooraf :p en de meest eenvoudige choreografie moesten de perfecte introductie zijn voor de obligate 'huwelijksquiz' die avond (waar dan weer de bruid én de bruidegom niet van op de hoogte waren). Je kan het resultaat hieronder bekijken. En ja, in de comments mag u mij gerust feliciteren met de 'leading part' en de perfecte dansuitvoering (mét glimlach!)...



Het feestje duurde natuurlijk veel te lang (de foto's zijn op facebook te bezichtigen), ondergetekende kon uiteraard niet als eerste naar huis en op zondag was crashen dan ook de enige mogelijkheid. Ondertussen zitten de tortelduifjes al in Aruba en kunnen wij weer gaan werken. :) Het leven is niet eerlijk. :)

In memoriam

Het zat er al een tijdje aan te komen maar vandaag bereikte ons dan het slechte nieuws: Patrick Swayze had de strijd tegen kanker verloren. Het was dan nog via mail dat ik het te horen kreeg, via 'mede-fan' Kathy die de Nquthu-crew - we have a "Dirty Dancing"-history together :p - bij het horen van het nieuws meteen wou inlichten.
Misschien niet de grootste acteur aller tijden maar had toch enkele sterke staaltjes. "North & South" was ik eigenlijk al een beetje vergeten maar die reeks heeft me een paar jaar geleden heel erg gefascineerd, "Point Break" en "Ghost" waren schitterend maar de film waar hij eeuwig mee verbonden zal blijven is natuurlijk "Dirty Dancing".
Ik voel een Nquthu-crew-bijeenkomst opkomen...al zullen we waarschijnlijk een beetje moeten wachten aangezien Daan in levende lijve in Zuid-Afrika zit...