Bijna verzopen vrijgezellen

Een mens heeft geen jetlag als je van Afrika komt...maar geheel fris ben je toch ook niet. Een klein dutje kan wonderen doen, zodat ik in de late namiddag toch klaar was voor de vrijgezellendag van Sara. Als getuige kon ik daar niet op ontbreken (ook al had ik bijzonder weinig - ttz niets - kunnen doen voor de voorbereiding).

Richting Geraardsbergen! Jaja, in het weekend dat de Dender op verkenning ging buiten de eigen oevers hadden wij afspraak in Geraardsbergen! Een aperitief (met bijhorende quiz) op het appartement van Veerle (schoonzus van Sara) en daarna uitgebreid gaan eten...en dan ging het richting Galmaarden alwaar een feestlocatie was klaargestoomd voor een fijn feestje, waar ook de mannen terechtgekomen waren.

Heel erg jammer: ik had mijn fototoestel niet bij. :) Gelukig waren er wel anderen die foto's genomen hebben ;) want het was me daar wat! Dat belooft voor het huwelijksfeest! In het midden van de nacht nog met Sofie door het verzopen land van Herne gereden: we zaten precies op een eiland, waarheen het ook ging we konden nergens door wegens overstroomd. Uiteindelijk zijn we na heel lang sukkelen toch uit de overstromingen geraakt (het credo "omhoog rijden is ok, naar omlaag rijden niet" helpt!)...

Alleszins, nu zaterdag is het huwelijk. Duimen voor geen regen (gewoon koud is ok :))! Zware weekends... ;)

God bestaat

Ik weet het...de titel moet als een shock overkomen bij de meeste die mij kennen. Maar ik heb het bewijs van het bestaan van God in Ethiopie gevonden en het draagt de naam Lalibela. De geruchten zijn dus waar: hier kom je als een bekeerd mens van terug.

Bon, misschien allemaal een beetje overdreven ;) maar Lalibela is niet voor niets het hoogtepunt van een reis naar Ethiopia: gewoonweg indrukwekkend! Kerken uitgehouwen uit de rotsen...een mens moet er maar op komen.
En voor een keer komen geschiedenis en legende overeen: ze hebben het allebei over dezelfde periode van oorsprong. Over hoe de kerken tot stand gekomen zijn, dat is dan weer helemaal iets anders! :) Volgens overlevering heeft koning Lalibela de 11 kerken helemaal zelf gemaakt in 30 jaar tijd. Beetje ongeloofwaardig als je ziet wat daar neergepoot is! Wetenschappers hebben berekend dat minstens 40.000 arbeiders hier moeten aan gewerkt hebben, of dat het op z'n minst over verschillende periodes is gebeurd. Twee maal onmogelijk volgens de priesters (er kan geen 40.000 man op die locaties en de kerken zijn allemaal van dezelfde tijd) dus is er maar 1 mogelijkheid: goddelijke interventie. Terwijl koning Lalibela overdag werkte aan de kerken deden engeltjes het werk verder in de nacht.

Maar ik moet het nageven: als je de kerken bekijkt dan bedenk je toch "hoe was dit in godsnaam mogelijk?". In de Lonely Planet staat Lalibela omschreven als het 'echte wonder van Afrika' en ik kan dat alleen maar beamen. Foto's volgen zeker (maar het is hier hetzelfde als landschappen: je moet dat eigenlijk zelf zien, dus hup iedereen richting Ethiopia!)...en voorlopig kan je ook al wat foto's zien op de blog van Tineke.

Vanavond zitten we hier nog even in Lalibela, morgenochtend beginnen we aan onze grote reis terug richting Addis Ababa (2 volle dagen rijden, hoezee!). Met Lalibela komt dus ook een klein beetje een einde aan mijn reis door Kenia en Ethipie :( maar ik ga hier toch nog eerst een paar dagen genieten van het mooie weer ;) vooraleer weer te veel aan Belgie te denken.

Mystery of time

Dat hier iets vreemd aan de hand is met de tijd, dat hadden we al een tijdje door. Maar nu kennen we ook het volledige verhaal:

* Volgens onze tijdsbeleving is het hier 2 uur vroeger dan in Belgie, maar volgens de Ethiopische tijdsberekening lopen ze hier nog eens extra 6 uur voor. Dat betekent dat het ontbijt hier geserveerd wordt tussen 12 en 4 (op onze klok tussen 6 en 10, in Belgie is het dan tussen 4 en 8).
* Misschien wel 6 uur voor op ons, maar ook wel 10 dagen achter. Dat betekent dat als het morgen bij ons 10 november is dat het hier nog maar de eerste november is. Ter info: Kerstmis wordt dan weer 13 dagen na dat van ons gevierd (op 7 januari, onze tijdsberekening...in Ethiopische berekening dus ergens rond 27 december wat dan wel weer klopt met onze tijdsberekening).
* Verwarrend? Dan moet je weten dat de kalender hier begint te lopen in september. September is dus de eerste maand, oktober de tweede,... Morgen is het in Belgie 10/11, in Ethiopia 01/03.
* Om het helemaal volledig te maken: hier zijn ze nog maar net aan het jaar 2003 begonnen. Als wij straks het nieuwe jaar vieren en dus overgaan op 2011, dan zitten we 8 jaar voor op Ethiopische tijd! Dus morgen is het in Belgie 10/11/2010, in Ethiopia 01/03/2003...

Asfalt

Asfalt is zacht. Waarschijnlijk niet als je er op valt...maar wel als je wegen kent die geen asfalt hebben. :) Tineke en ik vinden asfalt dan ook de uitvinding van de eeuw. :)

En zo komen we tot allerlei rare vragen en weetjes zoals daar zijn: wie heeft asfalt uitgevonden (blijkbaar al gebruikt ten tijde van de Mesopotamiers), zou macadam uitgevonden zijn door McAdam (ja dus, door de schot John McAdam), wie heeft de barcode ontwikkeld (Norman Woodland), hoe zat dat nu weeral met de Orde van Malta (na het zien van een Maltezer kruis in een kerk hier - alles over de orde van Malta hier) en wat is het grootste land van Afrika (Sudan). Wat een mens toch allemaal niet bijleert!

Uiteraard hebben we het ook over minder triviale zaken en conclusies algemeen daar zijn: "Liefde is vermenigvuldigen ipv delen" en "het leven is meer dan dat" (waarbij we simpelweg 'meer dan dat' niet definieren)...laat ons hier nog een maand en we kunnen onze eigen 'Bond zonder naam' beginnen.

Tot slot toch ook nog even melden dat we hier echt niet te klagen hebben over de wegen, vandaag van de 400km die we doorspartelden (of beter: die onze chauffeur doorspartelde terwijl wij een dutje deden) maar 50km zonder asfalt! Nice! En het moet ook gezegd worden dat de wegen in goede staat zijn, we hebben al meer afgezien op reis. ;) De enige echt slechte route was Gonder-Aksum...valt dus goed mee.
Groot verschil is wel: wegen zijn hier - zoals verkeerslichten in andere landen - volledig indicatief, maw een geasfalteerde baan betekent dat er misschien wel eens een auto zou kunnen rijden maar dat is geen zekerheid. Bijgevolg zijn de autostrades (want we hebben het hier ook over 3-vaksbanen soms!) hier meer wandelgebied...de volledige Ethiopische veestapel hebben we al zien passeren (koeien, geiten, ezels, kamelen,...) en ook het leven speelt er zich grotendeels op af. Vandaag lag iemand zelfs doodleuk in het midden van de baan! Je moet hier dus maar eens chauffeur zijn...toeteren op constante basis en dan nog altijd moeten remmen omdat een ezel natuurlijk niet zomaar aan de kant gaat. Maar alles met een glimlach :)

Nieuwe diagnose: hoogteziekte?

De namiddag - met bezoek aan die 'Ark of the Covenant' maar ook aan het paleis van de 'Queen of Sheba' - verliep nog relatief goed voor mijn reisgenote...maar de avond valt en het gaat alweer iets minder. De nieuwe, zelfgestelde diagnose: hoogteziekte?

Zou kunnen want we zitten hier niet echt op zeeniveau (bijnaam voor de streek: the roof of Africa - al denken die Ethiopiers maar al te graag dat ze overal het beste in zijn :)), aan de andere kant is Tineke niet voor het eerst op grote hoogte... Problematischer als het hoogteziekte zou zijn: dalen is de enige oplossing...en we moeten eerst stijgen vooraleer we nog maar kunnen beginnen denken aan dalen. :s We zullen morgen dus moeten zien...

Ondertussen beginnen we alweer afscheid te nemen van Aksum, morgen gaat het richting Mekele om maandag dan door te steken naar Lalibela.

Nog enkele weetjes:
* Niet verwonderlijk dat de Italianen dit wilden veroveren: sommige landschappen lijken op Toscane, de zon schijnt hier altijd, het eten is lekker (alhoewel misschien een beetje pikant) en een bijzonder rijke geschiedenis! Wel geen wijn...dat moet een tegenvaller geweest zijn...
* Misschien moeten we onder het mom van gezondheidsredenen toch nog de rastafari's bezoeken? Die hebben zeker een 'helend product' voor alle kwaaltjes... De rastafari's bejubelden in de vorige eeuw de grootsheid van Ethiopie en dan vooral van Emperor Haile Selassie, die vooraleer hij gekroond werd bekend stond als...Ras Tafari. Bon, onze Haile heeft het maar uitgezongen tot 1973...maar tot vandaag is er een rastafari-gemeenschap ten zuiden van Addis Ababa.
* De 'Ark' wordt bewaakt door een 'keeper'. Die mens wordt gekozen onder de monniken die hiervoor in aanmerking komen en mag de rest van zijn leven met de 'Ark' samenleven. Hij mag de grond van de kapel (en geloof me, het is niet overdreven groot) niet meer verlaten tot aan zijn dood. Gezellige job...maar ik ga niet meteen solliciteren (ook al ben ik wel nieuwsgierig naar wat dat spel nu in godsnaam zou kunnen zijn).
* Typische Ethiopische gerechten worden hier vergezeld van iets dat lijkt op een combinatie van pannenkoek en spons. In eerste instantie wil je daar de handen aan afvegen...maar het is dus om op te eten. Bevinding: hoe noordelijker, hoe lekkerder de pannenkoekspons.
* Blank zijn...het is iets vreemds hier. Dit land is nog niet helemaal overspoeld door toeristen en dus worden die exemplaren al eens bekeken. Of in het geval van het hospitaal: schaamteloos voorgelaten in de rij. En altijd met een glimlach. Keerzijde van de medaille: blank staat gelijk met geldmachine waar we eindeloos geld kunnen aan vragen.
* Na het Yoda-Engels, gewoon het hilarisch Engels. Enkele voorbeelden: "Information for our gusts", "Raise with vegetables", "Omilate", "Haed office", "Rice Chineesetyle" en "Missed Gill"...vooral op dat laatste mag u even nadenken wat het zou kunnen betekenen. :)

Diagnose: onbekend

8 uur deze morgen: Tineke en ik in St-Mary Hospital. Het is eens iets anders dan ontbijten. :)

Gisterenavond was de maag van Tineke niet helemaal ok...na een afspraak met internet normaal gezien iets eten maar dat lukte niet meer. Na een hele nacht wakker liggen en hoofd/buikpijn deze morgen dan maar meteen de beslissing genomen om het ziekenhuis op te zoeken. Want het grieperig gevoel kon natuurlijk ook wijzen op malaria...

Dus stonden de twee blanke daar mooi te wezen in het ziekenhuis. Ook eens een belevenis overigens! Wat een administratieve tocht: eerst een 'card' ophalen in kamer 1, dan in kamer 10 op doktersconsultatie, naar kamer 8 om doktersconsulstatie en onderzoek bloed te betalen, naar kamer 29 om bloed te laten trekken (met steriele naald), wachten, terug naar kamer 10 voor doktersconsultatie, naar de apotheek (geen kamernummer!) om de rekening te maken, naar kamer 8 om die rekening te betalen en dan terug naar de apotheek om de medicijnen op te halen. Op 1,5 uur waren we er van af :)
Voor dit alles werd 56 BIRR betaald, een goede twee euro. Voor ons absoluut niet veel geld maar hier natuurlijk wel iets anders...de Ethiopische gezondheidszorg van dichtbij bekeken...

Diagnose: onbekend eigenlijk. Alvast geen malaria dus dat is een geruststelling. Wel pillen meegekregen tegen malaria, maar ook iets om de hoofdpijn tegen te gaan en iets tegen voedselvergiftiging.

Voor alle duidelijkheid: met mij alles ok :) ik ben na het doktersbezoek nog aan het bezoek van de oude stad in Aksum begonnen, Tineke is wat verder gaan slapen. Hopelijk is ze deze namiddag weer klaar voor nog een bezoekje...

Reborn Christian

Opnieuw is paniek niet nodig, ik heb het geloof hier (nog?) niet gevonden. Maar na een lange dag onderweg, in het stof, en na een verkwikkende douche voelt een mens zich al snel 'reborn'. Bovendien is 'Christophe' niet zo evident en wordt het al snel 'Christian'.

De 360 km van Gonder naar Aksum - het meest noordelijke punt in onze trip door Ethiopie, we zitten hier maar enkele tientallen kilometers (dat is niet veel in dit land!) verwijderd van Eritrea - verliepen niet zo vlot als voorgaande kilometers. Als je weet dat het door berggebied is en dat slechts de laatste 50 km voorzien is van asfalt (en ik heb wel wat te zeggen over Chinezen in Afrika maar ze leggen hier wel wegen! :))...'bumpy ride'! En een hele dag onderweg! Pluim voor onze chauffeur overigens...ook al reed ie op een bepaald moment een beetje te snel door een put waardoor we met twee van de achterbank bijna bij de rugzakken logeerden.
Maar zoals steeds: we hebben het overleefd! Ook al had ik een "laten we eens cynisch over Afrika zijn"-dag, wat tot verbazing aanleiding gaf bij mijn reisgenote (can I blame her? :)). Ook veel stof voor discussie met andere woorden, al zegt de titel van mijn blog iets anders. ;)

Morgen bezoek aan Aksum...als het even sterk is als Gonder dan hou ik me nu al vast aan de takken van de bomen.

Welcome to Middle-Earth

Tolkien is absoluut zeker en vast in de voorbereiding van "Lord of the Rings" in Ethiopie geweest...of heeft op z'n minst de kaart eens goed bekeken. Terwijl we gisteren nog in Gonder (geef toe, ligt bedrieglijk dicht bij Gondor) verbleven, reden we vandaag door de Shire! Kan geen toeval zijn...

Slechts twee uurtjes rijden van Bahir Dar verwijderd ligt het prachtige Gonder...ooit hoofdstad van Ethiopie, maar dat is niet meteen een uitzondering want dat zijn de meeste steden hier wel geweest. In Gonder zouden we het 'Camelot van Afrika' moeten vinden, en die naam heeft het volledig waargemaakt! In de glorietijd - en nadat Fasilidas Gonder als hoofdstad gekozen had - werden hier (niet alleen door Fasilidas, maar ook door zijn zoon Yohannes, kleinzoon Iyasu en de drie daarop volgende telgen) een reeks paleizen neergepoot waar 'King Arthur of Camelot' wel eens jaloers zou op geweest zijn. Stallen, turkse baden en banketzalen om 'u' tegen te zeggen.
Niet alles in originele staat want de Italianen hebben een paleis verbouwd toen ze hier de boel een beetje probeerden te bezetten en de Britten hebben het een stuk gebombardeerd om die Italianen dan weer buiten te krijgen...maar dat kan de pret niet drukken! Ik moest Tineke tegenhouden of ze sprong nog in een kleedje om lady Guinevere te spelen... :)

Na de paleizen ook nog een bezoek aan het badhuis. U mag mij dat altijd cadeau doen zo'n badhuisje met afmetingen groter dan een Olympisch zwembad.
Nice, 's avonds nog even langs op de 'piazza' - Italiaanse invloed die enkel in de naamgeving gebleven is ;) - en dan vrij vroeg onder de wol in ons guesthouse want zo rondtrekken is vermoeiend.
Bovendien moeten we uitkijken voor de Nazgul en uit de buurt van Mordor zien te blijven...wakker zijn is belangrijk!

Een godsvruchtig 2003

Rustige dag in Bahir Dar vandaag...voormiddag de Blue Nile Falls gaan bewonderen, namiddag het bootje op om enkele kloosters te bezichtigen. Relax, en toch doodmoe :) maar we hebben straks tijd op terras om rustig onderuit te zakken en de sterrenhemel te bekijken.

Over die kloosters: volgens onze gezellige babbel in Addis moeten we toch een beetje opletten als we op het einde van onze rit in Lalibela terechtkomen. Niet-gelovige zielen komen bekeerd terug! Bij deze dus een waarschuwing aan vrienden en familie :) al moet er nog niet te veel gevreesd worden, de kloosters van vandaag hebben nog geen godsvruchtig vuur in mij aangewakkerd. Maar wie weet...Lalibela... ;)

Ander item uit de titel: die Ethiopiers slagen er dus in om een volledig ander tijdsschema te gebruiken. Wat een beetje voor verwarring zorgt :) want we zitten hier nog in het jaar 2003, en als ik het nu juist onthouden heb dan is het vandaag 24 februari. Ook de uren liggen wat anders, en daar weet ik al helemaal niet of het nu 6 uur meer of minder is dan het 'Westerse' uur dat hier gebruikt wordt (en dan heb ik het dus niet over het tijdsverschil met Belgie, waar ik helemaal niet meer wijs uit geraak door het winteruur!). Vreemde gasten!

2.500 km

In alle vroegte het bed uit...vooral omdat onze chauffeur te vroeg was :) Maar vandaag dan toch het startschot gegeven voor onze rit door Ethiopie, op het einde zullen we zoiets van een 2.500km achter de rug hebben. Ja wablieft!

Hebben we vandaag al gemerkt natuurlijk...een paar uur geleden zijn we weliswaar aangekomen in Bahir Dar aan Lake Tana, maar daar hebben we dan ook wel een volledige dag over gedaan. De afstanden zijn hier ver-schrik-ke-lijk (ook voor de komende negen dagen belooft het niet veel korter te zijn), maar de landschappen maken veel goed want die zijn dan weer in-druk-wek-kend! Ongelooflijk, iedere keer als je een heuvelrug voorbij bent ontplooit zich een geweldig fantastisch beeld...een mens komt hier ogen tekort. Ondertussen heb ik het ook zo goed als opgegeven om foto's te nemen van die landschappen, ik merk zo al dat de omvang van zo'n landschap moeilijk op foto te krijgen is.

Stond vandaag op het programma:
* het klooster van Debre Libanos. De kerk werd gebouwd in 1961, in opdracht van Emperor Haile Selassie omdat een priester hem verteld had dat een kerk bouwen hem nog een lange regeerperiode zou schenken. Den duts, bouwt hij die kerk en een goede twaalf jaar later wordt ie vermoord... De kerk is overigens niet te betreden door vrouwen in hun menstruatieperiode of door individuen die de afgelopen 48u sex gehad hebben. De derde regel - niet roken - kan nog gemakkelijk gecontroleerd worden, maar we stelden ons toch vragen over hoe ze die eerste twee regels gingen nagaan. 'Op eer en geweten' denkt een mens dan, of zoals Tineke ook wel zei "op geweer en eten". :) Verzachtende omstandigheden: het was nog heel erg vroeg in de ochtend en we hadden nog geen ontbijt gehad.
* een prachtig zicht op de Blue Nile Gorge, aka de kloof waar de blauwe Nijl - die hier begint in Lake Tana en een van de levensaders is van de Nijl - doorstroomt.

Nog even over die Emperor...nu toch al drie gesprekken gehad die nogal wat sympathie hadden voor het keizerrijk van weleer. We hebben ondertussen ook geleerd dat er nog steeds een keizerlijke familie bestaat die nog steeds aspiraties heeft om opnieuw op de troon te zetelen. Al lijkt het mij meer iets zoals de Italiaanse monarchie: niet meteen heel realistische aspiraties.
Logische verklaringen voor het feit dat die keizerlijke geschiedenis hoog aangeschreven staat: de periode die na Haile Selassie kwam was nu niet meteen de meest fantastische, en we moeten ook toegeven dat de commentaar vooral uit religieuze hoek kwam (en het is geen geheim dat communistische regimes geen moeite spaarden om allerlei religies vakkundig de nek om te draaien). Maar toch opmerkelijk dat bijna 40 jaar na de laatste keizer die keizerlijke familie nog altijd genoemd wordt, of dat kroningstronen en andere overblijfselen uit die tijd bijgehouden worden.

Bon, genoeg geschreven voor vandaag! Dringend hapje eten hier en morgen de Blue Nile Falls en Lake Tana bewonderen.

Mastercard

De laatste dag in Addis Ababa werd eigenlijk een beetje een dag in mineur. In de voormiddag gingen we op zoek naar een touroperator die ons een trip doorheen Ethiopie kon aanbieden. Die vonden we bij 'Ashenge' en toen alles in kannen en kruiken was en het moment van betalen er aan kwam liep het allemaal mis.

De Mastercard werd niet aanvaard...iets mis met mijn kaart. Vreemd, want de dag voordien had ik nog geld afgehaald. Maar ook bij de bank zelf lukte het blijkbaar niet. Het werd een dagje van over en weer lopen, principieel geen geld willen afhalen omdat we daar eigenlijk niet mee op straat wilden lopen en eigenlijk gewoon veel zuchten. Met de avond vonden we ergens een compromis tussen toch nog geld afhalen en een voorschot betalen, de rest overschrijven via de bankrekening.

Maar niet de hele dag was miserie. Over de middag zaten we toch maar gezellig op een terrasje en vonden we onszelf algauw in gesprek met drie leerkrachten (2 Ethiopische en 1 Britse die al 11 jaar in Ethiopie verbleef). Een amusant gesprek over tal van onderwerpen. Politiek staat niet meteen heel hoog aangeschreven (het was even zoeken naar de voor ons onuitspreekbare naam van de president - de premier heeft de echte macht en eigenlijk zijn daar geen klachten over, de mens zit er ook al 20 jaar :)), de term 'onderontwikkeld' zorgt voor heel wat kritiek, de trots over het feit dat ze nooit echt gekoloniseerd zijn stroomt er soms van af en uiteraard moeten we op het thuisfront reclame maken voor dit prachtig land (meer toeristen zijn welkom, er zijn prachtige dingen te zien en het is echt veilig - wat dat laatste betreft: "ze gaan je misschien bestelen, maar vermoorden, kidnappen of verkrachten zit niet echt in de Ethiopische genen"...goed om weten :)).

Na nog eens een namiddagje sukkelen met betalingen richting boekenwinkel om ons even te laten gaan en afsluiten deden we met Indisch eten. Vrij vroeg in de bedstee want de volgende ochtend zou onze chauffeur om 6u aan ons deur staan...

BIRR

Neen, geen 'Broek In Reet' zoals de kleine kindjes op school al eens plegen te doen, wel de nationale munteenheid van Ethiopia...al zijn we nog altijd niet zeker hoe het nu eigenlijk uitgesproken wordt. Voor 1 euro krijg je hier ongeveer 23 BIRR's.

Om maar te zeggen dat het moeilijk rekenen is...op dit moment nemen we om gemakkelijkheidsredenen 100 BIRR = 4 euro. En met dat in het achterhoofd: het is spotgoedkoop in Addis (dit in tegenstelling tot Kenia!). Deze middag twee drankjes op een zonnig terras: de volle 14 BIRR...reken zelf maar uit. ;) Zonnig by the way: ongelooflijk brandende zon ja! Precies helemaal iets anders dan in Nairobi...het gaat hier zweten en puffen worden. Hoe is het weer in Vlaanderen? :)

Het terras op de middag was overigens om te bekomen van het "Red Terror Martyrs Memorial Museum", een plaats waar de slachtoffers van het gruwelijk regime van Mengistu Haile Mariam herdacht worden en waar de bezoeker ook wat achtergrondinformatie meekrijgt. Lang verhaal kort: Ethiopia - dat nooit (toch niet helemaal - kortstondig gedeeltelijk door Italie) gekoloniseerd werd - werd jarenlang geregeerd door keizers. De laatste in de rij is de bekend klinkende naam van Haile Selassie...tot die in 1974 door een militaire coup van de macht verdreven werd (en ter info, ook meteen vermoord). Wat volgde was de 'Derg', een communistisch regime onder leiding van Mengistu dat stevig gesteund werd door de Sovjet-Unie (en als ik het mij juist herinner uit mijn thesis van jaren geleden: ook door Cuba) en dat net als een heel pak andere communistische regimes gepaard ging met keiharde repressie. Het museum getuigt van deze bloedige periode... Of hoe mijn "communistische idealen" en 'gedweep met revolutionairen' (gelukkig al een tijdje achter mij ;)) in de praktijk toch altijd verschrikkelijke gevolgen hadden (en nog hebben als we even naar Noord-Korea kijken)...
Met het einde van de Koude Oorlog kwam ook een einde aan het regime, in 1990 vluchtte Mengistu richting Zimbabwe waar hij vandaag nog altijd in alle rust leeft (beschermd door Mugabe)! Een grote onrechtvaardigheid, de leiders van een genocide van deze omvang moeten voor de rechter verschijnen. Voor de meesten was dit ook het geval in het begin van de jaren '90, maar Mengistu zelf dus niet...misschien is het gewoon wachten tot ook Mugabe van het toneel verdwijnt?

Yoda-Engels

Veilig en wel aangekomen in Addis Ababa...met meteen een magisch zicht: groene lichtjes die 'flikkerden' doordat ze soms achter bomen weggestoken waren. Het klinkt stom, maar was meteen verliefd op deze uitgestrekte en ongelooflijk grote stad, die ergens het midden houdt tussen 'Afrika' en 'Midden-Oosten' (sfeer, klanken, hoe mensen er uit zien (mooie mensen!),...).

Dit in tegenstelling tot Tineke die een vreemde relatie met deze wereldstad ontwikkelde :) Overal loert het gevaar en het is hier helemaal niet fijn. We vinden elkaar niet...maar goed dat we dus snel richting het Noorden vertrekken (ook al omdat ik waarschijnlijk heel snel bestolen zou geraken in deze hoofdstad met veel armoede - daar heeft mijn reisgezel waarschijnlijk wel groot gelijk in maar ik loop hier liever nog wat naief rond :)).

Het brabbeltaaltje dat ze hier overigens produceren is zo mogelijks nog meer onverstaanbaar dan het Swahili in Kenia, en al helemaal onleesbaar! Bovendien is het met het Engels hier ook niet altijd bijster goed gesteld...in die mate dat we gisterenavond op onze guesthouse-kamer al volop het Yoda-Engels (Star Wars: "Towel extra we need") aan het oefenen waren. :) Als voorbeeld een mededeling aan de receptie: "Same room change room up"...vertaling: we mochten nog een nacht blijven maar dat op dezelfde kamer een verdiep hoger dus moesten we verhuizen. Het ontcijferen duurde iets langer maar uiteindelijk geraken we er wel.

Dag 11: I want my money back!

Iedereen die reist weet dat dag 3 en dag 11 te vermijden zijn: het zijn de meest stresserende dagen die het reisgezelschap stevig onder druk kunnen plaatsen. Vandaag is onze dag elf... Ontbijten lukte nog net en toen begon het grote conflict binnen het reisgezelschap...

Gelukkig niet over de reisroute of andere praktische aangelegenheden maar wel over de film "Moulin Rouge"...terwijl ik fan ben vindt Tineke het 1 grote, muzikale miskleun. Jeetje mina! Gelukkig kon ze mij niet schoppen omdat we te druk bezig waren met onze rugzak omhoog te klimmen. :)
Speciaal voor Tineke dus bij deze:

Maar goed, voor de rest zijn we nog altijd dikke vrienden. :) En gelukkig kiest ze er voor om frustraties uit te werken op mutatu-chauffeurs (busjes openbaar vervoer)...alhoewel ze eigenlijk meer dan gelijk had. Efficientie in Afrika betekent: we steken het busje vol. Daar zijn we ondertussen gewoon aan geworden, maar van deze keer verkochten ze ons plekjes in een busje dat al vol zat. Wij konden er nog wel net bij...maar onze rugzak? No problem no problem, dan doen we gewoon even een menselijke tetris met de mensen die er al in zitten zodat de 'muzungu's' (de witte) er nog - in alle comfort - bij kunnen. No pasaran natuurlijk, niet alleen omdat het voor ons niet gemakkelijk zou zijn maar vooral voor onze mede-reizigers! Dus terug naar het loket waar het toch wel de volle tien minuten duurde vooraleer we ons geld terugkregen (ondertussen bleven ze in het busje maar schuiven met mensen om nog meer plaats voor de muzungu's te maken). Het resulteerde allemaal in een spektakel met een pak toeschouwers en de legendarische woorden van Tineke: "Do I speak English?! Do you understand me?! I want my money back!". Had Margaret Thatcher het zo uitgesproken destijds, het had nog veel meer indruk gemaakt...
Uiteraard, ondergetekende stond er bij en keek er naar...bevreesd dat ik alsnog een schop onder mijn kont zou krijgen moest ik iets zeggen. :) Tien minuten later zaten we op een ander, comfortabel busje richting Nairobi.

Final moments in Kenya! Hopelijk snel nieuws uit Ethiopia...

Rustdag

Als ze in de Tour een rustdag krijgen, dan wij ook! Na heel wat reizen en onze sportieve inspanning van woensdag kon het niet anders dan dat we op donderdag een dag van rust namen. Het zwembad bij de buren werd in beslag genomen om languit te liggen, even te zwemmen en een beetje te lezen.

"Het schoon leven" natuurlijk, met op tijd en stond een natje en een droogje (alhoewel de chocoladecake niet meteen dat was wat ik er van verwacht had :)). Ondertussen (her)ontdekten Tineke en ik het scrabble-spel...hoeft het hier gezegd te worden dat ik telkens met verpletterende scores de tegenstand naar huis speelde? :p (ok ok, tweede keer was het heel nipt)
En tussendoor? Beesten natuurlijk! Voor het eerst op onze reis konden we ook de white colobus (schattig aapje) bewonderen die gewoon in onze tuin zat. Donderdagavond zagen we de familie colobus nog eens en bleek er zelfs een mini-klein colobus-baby'tje (dit soort van woorden zijn goud waard in scrabble) bij te zijn!

Bon, jullie hebben ondertussen door dat we hier helemaal onder de indruk zijn van al die beesten...

To hell and back

Woensdag ging het de sportieve tour op! Ja, u leest dat goed: spor-tie-ve! Hell's Gate National Park is het enige park in Kenia dat je te voet of met de fiets kan betreden. Dus Tineke en ik op onze gehuurde mountainbike een goede twintig kilometer afgelegd...ons kont heeft het geweten de rest van de dag... :s

Maar het is natuurlijk wel eens wat anders dan de normale fietstocht die een mens onderneemt. Zebra's, wrattenzwijntjes, Impala's,...daar fiets je dus tussen. Ook wel in een verschrikkelijke hitte maar een mens moet er iets voor over hebben. Op het einde van het park kom je dan aan Hell's Gate Gorge, een vrij avontuurlijke wandeling door een kloof met uiteraard spectaculaire zichten. En na die wandeling van anderhalf uur...terug de fiets op om terug uit het park te geraken natuurlijk!

In meerdere opzichten dus in de hel geweest: het einde van de kloof zou de hel moeten zijn (werd zo genoemd omdat bij uitbarsting heel wat mensen om het leven gekomen zijn op die locatie), maar het einde van onze fietsrit was dat ook een beetje. Maar het was wel een geweldige uitstap!

Happy Hippo

Na drie dagen genieten van rust en stilte (relatief, want gisteren waren er een bende Nederlanders in onze buurt :)) in Naivasha terug in Nairobi...Tineke moet hier de laatste momenten op Keniaans grondgebied zien door te komen en vertrekt morgen dan richting Ethiopia, ik volg later op de avond.

Maar eerst even terug in de tijd: dinsdag richting Naivasha en dat ging vlotjes, en vrij snel ons plekje gevonden in Fisherman's Camp. Locatie aan Lake Naivasha, dus wij 's avonds natuurlijk op een bootje nog een beetje 'beesten spotten'. Een hele hoop happy hippo's gezien...en 1 niet zo happy hippo. Nooit geweten dat een nijlpaard kan springen in het water en bovendien ook nog eens aan relatief hoge snelheid een bootje kan achterna zitten! Volle snelheid hield ons nog net uit de greep van de stoute hippo...vrij indrukwekkend allemaal, vooral als je het achteraf kan vertellen. :) Voor de rest de ibis en pelikaan nog eens gezien, en een echte fish eagle. Schoon beesten allemaal.

Voor wie eens een beest wil zien: Kenia is de place to be. :)

4 out of 5

Eigenlijk ben ik al meer dan tevreden met 3 op 5, maar je hoort me zeker niet klagen als ik 4 op 5 kan halen. :) Nakuru National Park bracht ons vandaag de vierde van de big five die we zoeken: twee leeuwinnen met een welpje!

Schattig schattig schattig! Vooral als je dat vanuit een auto kan bewonderen en er niet naast staat want volgens onze gids 'hadden ze een beetje honger'. Dan blijft deze pantoffelheld liever zitten waar ie zit...
Nakuru National Park heeft overigens veel meer te bieden dan wat leeuwen: heel wat beesten die we in Meru mochten bewonderen kwamen ook hier aan bod, samen met een echt goede blik op de witte neushoorn, flamingo's en pelikanen. Een heel mooi park, dat is zeker!

Voor de rest laten we Nakuru een beetje aan ons voorbij gaan want toch niet zo geweldig interessant. Wel een leuke koffiebar, maar daarvoor alleen kan een mens niet blijven. :) Dus trekken we morgen richting Naivasha en is de planning om daar een paar dagen te blijven plakken. Om dan vrijdag terug in Nairobi te zijn om zaterdag richting Ethiopie te vertrekken.

Tijdje niet op het net waarschijnlijk...hopelijk krijgt Tineke nog wat foto's online gesmeten zodat jullie daar nog even naar kunnen kijken ;)

N-cities

Sinds deze morgen zijn we dan op weg voor de N-route: via Nanyuki en Nyahururu nu toegekomen in Nakuru (ooit nog een zusterstad van ons eigenste Leuven). Later deze week gaat het dan nog richting Naivasha om zo terug in Nairobi te geraken. Yep, alle steden beginnen hier met een N...of op z'n minst met een K, een L, een M of een N. Vermoedelijk heb je dan 90% van alle Keniaanse lokale besturen. Toch een elementje van wederkerigheid dat ik naar VVSG moet meebrengen...

Hier staan nog Nakuru National Park op het programma en gewoon wat rondlopen in Nakuru zelf natuurlijk. De oorspronkelijke doelstelling om richting het Noorden van het land te trekken halen we niet dus hebben we wel wat tijd om Centraal-Kenia onveilig te maken. Op het gemak...

Ondertussen moet ik ook melden van Tineke dat ze heel hard haar best doet om niet depressief te zijn...het is waar, eigenlijk loopt ze ook al heel de dag 'love you love you longtime' te zeggen tegen mij dus valt dat wel mee ;) Allez, als haar computer hier naast mij nog eens in gang wil schieten mag ik mij aan de nodige comments verwachten.

Djibouti?

Moeder, geen paniek...het gaat hier niet over een Afrikaanse ziekte. Al neem ik geen malariapillen en zal ik bij terugkeer eens een check moeten doen, maar dat is iets anders. :) Neen, Djibouti is een land.

We zitten weliswaar nog in Kenia maar volgende zaterdag vertrekken we richting Ehtiopie en af en toe begint een mens daar ook al eens aan te denken natuurlijk. Een geweldig plan vond ik een uitstap van Addis Abeba richting Djibouti, de kleinste (?) Afrikaanse staat. Buurlanden: Ethiopie, Eritrea (maar daar heeft het een beetje ruzie mee, niet de schuld van Djibouti! Eritrea maakt boel met iedereen :)) en Somaliland. Al is het niet duidelijk of Djibouti dat Somaliland (niet Somalie, dat ligt nog iets verder) nu eigenlijk wel al erkend heeft... Bref, lang verhaal kort: dat Djibouti wordt nu al het Dubai van Oost-Afrika genoemd en is een onvervalst duikparadijs...en sinds die trip naar Honduras ben ik ontvankelijk voor locaties waar men kan duiken. ;)
Helaas helaas zal het niet mogelijk zijn om daar te geraken wegens een beetje niet op onze route (en laat ons eerlijk zijn: eerst een visum betalen voor Ethiopie om dan nog eens een visum te betalen voor Djibouti, het is maar al te gek). Neen, we opteren dan liever voor de historische route. Al weten we nog niet zeker of de 2.500km ons wel lukt op veertien dagen. :)

Jullie merken, ook de voorbereidingen voor de volgende trip lopen al! :)