Voederstage

Vandaag op stage geweest...bij Oscar, Marie en Warre. Niet dat er plots getwijfeld wordt aan mijn N/P-capaciteiten, maar volgende week zondag is N/P opgevorderd om samen met Miranda over de middag op de kleintjes te letten. Eten geven, pampers verversen en entertainen is natuurlijk nog iets anders dan drie schatjes in hun bed steken en hopen dat ze slapen... Dus gingen Miranda en ik vandaag langs voor een stage.

Veel meer dan spelen met Oscar heb ik eigenlijk niet echt gedaan, dus vrees dat ik niet geslaagd ben voor mijn stage. :) Maar ik heb er het volste vertrouwen in dat Miranda bijzonder goed opgelet heeft en dus de zware taken op zich kan nemen terwijl ik vooral het entertainmentgedeelte voltrek.
Evident is het allemaal niet, een gezin van 5 over de middag eten geven. Vooral als je dan nog te maken hebt met een Warre die niet flink wil eten (heeft ie zeker van de peter) en na de maaltijd alles liever weer eens uitspuwt. :( Maar het moet gezegd: ze slagen er daar wonderwel in in de Hundelgemsesteenweg! Hoe Karel en Sofie geen zenuwinzinking nabij zijn, het is me een raadsel want 5 uur met de kindjes en ik was kapot...

Foto's van de 'voederstage' terug te vinden in het evoluerend album dat een tijdje stilgestaan heeft maar nu dus weer in beweging is!

Uitgeput toen ik buitenkwam, gelukkig had ik vóór de stage al een noodzakelijke trip gedaan. Had in de Fnac al de geweldige agenda voor 2010 van Moleskine gespot (ben tegenwoordig dikke fan blijkbaar) maar toen niet aangekocht...dom natuurlijk want bij mijn tweede bezoek - overtuigd dat ik deze agenda moest hebben - was ie daar al uitverkocht. Wat zoekwerk bracht me echter nog bij andere winkels die Moleskine in huis hebben en het eerste was niet raak maar op de tweede locatie had ik geluk. Dus ben ik nu gewoon eigenaar - en trots! - van een Moleskine agenda 2010 die er superleuk uitziet. Kwestie van mijn planning voor 2010 al een beetje te kunnen aanvatten...

Kerstreunie

Kerstmarkten en ijspistes zijn altijd een geweldig excuus om af te spreken. Maar dat het afgelopen maandag zo'n succes ging worden met de BTC-bende, dat hadden er waarschijnlijk niet veel verwacht.

Voor alle duidelijkheid: de BTC-bende is de groep van mensen die in juni 2006 de Algemene Informatiecyclus van BTC volgde. Toen een vrolijke bende...en na 3,5 jaar blijkbaar nog altijd! Uiteindelijk was het met een bende van 10 man/vrouw dat we op stap waren, een heuse prestatie als je weet dat de helft van de oorspronkelijke bende meestal in het buitenland zit. :)

Starten deden we aan de ijspiste aan het Gents belfort (alwaar de cécémel Baileys tot 'BTC-drankje' van het jaar uitgeroepen werd), vervolgens gingen we een hapje eten in 'du progres' op de Korenmarkt (een aanrader voor iedereen die een lekkere hap in het centrum van Gent zoekt!) en afsluiten deden we in de Video op de Oude Beestenmarkt. Midden in de nacht terug richting huis met logée Maité (die niet meer terug in Antwerpen geraakte)...alwaar we ons nog even op de Amarula gestort hebben om de vergelijking te kunnen maken met die Baileys eerder op de avond. De vergelijkende test bewijst het: Amarula is zoveel beter! :)

Met dank aan mijn Gentse sisters-in-crime Kimja en Tineke (hier op de foto) voor het mede organiseren! Maar ook met dank aan Joelle, David, Tim, Sam, Petrus, Sara, Maité (even terug uit Honduras) en Quique (de hond van Kimja en Tim) voor de geweldige avond!

Foto's kunnen op deze link bekeken worden!

Surrealistisch winterlicht

In het kader van "probeer nog een inspanning te leveren om de goede voornemens van 2009 te halen want het staat op een bedroevend laag pitje" trok ik het voorbije weekend nog richting Parijs. Oorspronkelijke bedoeling was met Magteld er bij maar die werd op het laatste moment wegens ziekte vervangen door Mare, een waardig vervangster! :) En met dank aan Delphine en Noella voor de organisatie!

Parijs is altijd schitterend, maar deze keer echt superschitterend. IJskoud en zonlicht, het geeft een magische combinatie aan de stad waar ik zo van hou. De Notre Dame de Paris was nog nooit zo mooi in het winterlicht...net als het Louvre en zovele andere locaties.

Een stevige wandeling op zaterdag bracht ons van het hotel via - mijn favoriet onder de parken - Jardin du Luxembourg, het Pantheon, Notre Dame, Hôtel de Ville, BHV Homme, Louvre, Palais Royal, Opéra tot op het dak van Lafayette waar we getrakteerd werden op een zon die langzaam de stralen aan het verliezen was en een warme gloed over Parijs smeet. Puur genieten!

Minder genieten was de drukte in Lafayette om terug op het gelijkvloers te geraken - gelukkig gecompenseerd door het uitzicht op de prachtige kerstboom - maar uiteindelijk slaagden we er toch in om terug op de metro te geraken. Terug naar het hotel om te bekomen in de executive lounge en iets later op de kamer een flesje champagne te kraken ("if you travel, travel in style", hadden wij daar even een promo te pakken!). 's Avonds ging het richting Champs Elysées en Bound om daar een hapje te eten. Leuke locatie! Gezellige sfeer, eten was goed en de wijn lieten we ons ook welgevallen...

Op zondag ging het na het uitgebreid ontbijt richting Canal St-Martin en Place de la Republique...een fijne ochtendwandeling die afgesloten werd met een warme chocomelk in de buurt van het Centre Pompidou. Was overigens ook een soort van doel op het Parijs-tripje dat Centre Pompidou want om de nodige verdieping in ons leven te krijgen hadden Noella en Delphine een fijne tentoonstelling gevonden die daar plaatsvond: "La subversion des images". Een reis door het surrealisme van Ernst, Margritte, Dalí,...

En zoals steeds als je met geen verwachtingen ergens heen gaat: helemaal overdonderd. Kwam zowaar geïnspireerd buiten uit die tentoonstelling, tot schrik van mijn medereizigers die even dachten dat ik er in ging blijven. :) Niet alles was even inspirerend natuurlijk, maar wel leuk om te merken dat ik gewoon surrealistisch bezig ben met mijn nieuwjaarswensen (in die tijd noemden ze dat dus een 'pêle-mêle'), om te leren dat de stad vaak centraal stond in het werk van surrealisten en dit verrassende beelden gaf, om de strijd te zien rond de sexuele revolutie (of was het gewoon een goedkoop excuus om porno te kunnen maken?),... Eigenlijk sluiten veel zaken vandaag ook weer aan bij dat surrealisme: zijn de Mohammed-cartoons niet meer dan een instrument in de strijd rond interculturaliteit? Of zie ik spoken en moet ik Brassaï gewoon voor waarheid nemen: "nothing so surreal as reality"? Een korte tentoonstelling maar dus zeker de moeite waard!

Gelukkig stonden we snel weer buiten om een frisse neus op te halen - voor ik helemaal gaga ging - en spoorden we nog vlug richting La Défense en de kerstmarkt. Een broodje raclette zat er niet meer in - ik durfde het niet aan zoals die andere keer. La Grande Arche maakt natuurlijk altijd veel goed...

Voor het eerst maakte ik ook gebruik van de MoleskineCity Paris. Een boekje waarin je zelf vanalles kan noteren maar ook superhandig met een (metro)plannetje...zo lijk je niet constant de toerist met het grote plan opengevouwen op zoek naar de juiste weg. :) Had specifiek dat van Parijs aangekocht natuurlijk omdat ik daar heel graag heen trek, en het is alleszins een blijvertje! Kijk er al naar uit om het boekje helemaal gevuld te krijgen met 'tips and tricks' over Parijs! Dat ik overigens snel terug moet is een zekerheid: zo slaagde ik er niet in om de laatste editie van Têtu te bemachtigen en merkte ik meteen een nieuwe interessante tentoonstelling op... Doet me alweer wegdromen...

Foto's van de geweldige trip kan je op deze link terugvinden!

Kerstavond

Uiteraard werd Kerst in familieverband thuis gevierd, naar jaarlijkse gewoonte. Ook al een jaarlijkse gewoonte: fondue! Dit jaar weliswaar voorafgegaan door kreeft wat maakte dat fondue heel moeilijk binnen ging.

De laatste dag werken vorige week donderdag sloot ik overigens af met een martino op de middag. :) Martino, kreeft en fondue en de maag die niet protesteert? Ik denk dat de maagcrisis wel voorbij is. :) Te veel eten, het is toch een vreemd kenmerk van die laatste dagen van het jaar...

Enkele sfeerbeelden van kerstavond (nog meer beelden door hier rechts op de diavoorstelling te klikken):

Capitalism

Nog net vóór de maagcrisis - alhoewel de eerste signalen toen al duidelijk waren - ging ik er nog eens met Tineke op uit om een film te zien. Ondertussen ook al bijna veertien dagen geleden. Gratis en voor niets dankzij curieus: "Capitalism, a love story", de laatste nieuwe van Michael Moore.

Het is en blijft een straffe vent, die Michael Moore. "Bowling for Columbine" en "Fahrenheit 9/11" vond ik alvast niet slecht, maar deze keer heeft ie zichzelf overtroffen. Het thema gaat natuurlijk veel breder dan die vorige twee - respectievelijk wapengebruik en 9/11. Neen, deze keer wordt het algehele systeem van het 'kapitalisme' onder de loepe genomen. Aanleiding? De crisis uiteraard...

Zonder al te veel over de film te verraden, maar vond het bijzonder straf hoe hij de link legt met de 'Reaganomics' van de jaren 1980 en hoe het toen allemaal fout beginnen lopen is. Het grote verhaal en tegelijkertijd vertaald naar een juiste interpretatie van 'socialism' (want in de VS staat socialisme nog altijd gelijk aan communisme). Dat moet aankomen bij die Amerikanen.
Maar er is ook ruimte voor het emotionele, persoonlijke verhaal. Enkele getuigenissen en zeer concrete situaties kruiden het geheel af... En dit alles afgesloten met een geweldige apotheose waarbij Michael Moore de 'bailout' die de banken ontvangen hebben terug gaat vragen.

De vraag is natuurlijk: hoeveel mensen gaan deze film zien? Is het niet preken in de kerk? Het zou alleszins verplicht materiaal moeten zijn voor heel wat Amerikanen...ik ga nog net niet zo ver om te zeggen dat jullie hem allemaal moeten zien, maar als je de mogelijkheid hebt zeker niet twijfelen!

Stad der Dieven

Sint-Petersburg speelt wat door mijn hoofd de laatste tijd. Niet alleen vanwege mijn bezoek aan de Hermitage Amsterdam twee weken geleden, maar ook door het boek dat ik net beëindigd heb: "Stad der Dieven" van David Benioff.

Na Japin waagde ik mij dus aan een Amerikaans scenarioschrijver die nog geen grote titels op de markt gebracht heeft. In tegenstelling tot Japin was dit wel helemaal mijn stijl, met heel veel plezier het boek gelezen. Een 'grote naam' staat in het vervolg dus niet gelijk met 'goed boek' wat mij betreft. En waarom denk ik aan Sint-Petersburg? Het verhaal speelt er zich af...

Storyline: twee hoofdpersonages komen door het lot bij elkaar terecht en krijgen een opdracht. Verzamel een dozijn eieren. Lijkt gemakkelijk maar is het niet in het hermetisch afgesloten Sint-Petersburg - aka Piter - want we zitten in de periode van de Tweede Wereldoorlog en de belegering van Sint-Petersburg door de nazi's. Eten is (bijna) niet meer verkrijgbaar, laat staan een dozijn eieren.
Zo komen Lev en Kolja van het ene 'avontuur' in het andere terecht. Avontuur tussen aanhalingstekens want het is telkens nooit de bedoeling dat ze in die avonturen terechtkomen natuurlijk. Een 'rollercoaster' dat in de pers verkocht wordt als een 'coming of age-story'. Niet te veel belang aan hechten want hoge verwachtingen scheppen desillusies, maar het is wel een heel sterk verhaal. Het is ook allemaal heel erg visueel, en dat zal wel komen door het feit dat Benioff een scenarioschrijver is maar daarom is het niet minder sterk.

Wat mij zal bijblijven: de beschrijvingen van ontberingen, koude en onmenselijke handelingen. Met de winterprik die we hier achter de rug hebben had ik af en toe het vage gevoel te begrijpen wat de koude moet betekend hebben in tijden van oorlog...om op hetzelfde moment te beseffen dat ik hier met het prikje van Koning Winter helemaal niet kan beseffen hoe verschrikkelijk de situatie toen was.

Als proevertje een stukje over de tocht die ze samen met partizanen ondernemen:

De volgende boom die ik als tussenstation had uitgekozen, leek onmogelijk ver weg, het silhouet van een den die hoog boven zijn broeders uitstak, een zwijgende wachter, ouder dan de rest. Terwijl ik liep te hijgen, dronk Kolja thee uit zijn veldfles, als een natuurliefhebber die een nachtelijke wandeling maakt. Legerrantsoenen waren veel rianter dan burgerrantsoenen - dat was de reden die ik had bedacht voor zijn ongelooflijke energie, waarbij ik gemakshalve even vergat dat we de afgelopen dagen precies hetzelfde hadden gegeten.

Even serieus

Een schoonheidsfoutje? Of een 'accident de parcours' - ironie, Frans taalgebruik! - zoals Toerisme Vlaanderen nu beweert? Ingegeven door tijdsdruk?

Komaan, even serieus... Zoiets gebeurt gewoon niet door tijdsdruk! Want zo'n kaart maken duurt langer dan een correcte kaart opzoeken om te gebruiken. Of gaat er mij nu iemand wijsmaken dat als je "Vlaanderen" intikt bij Google, het eerste resultaat bij afbeeldingen een kaart is waar Wallonië niet meer bestaat en Brussel ligt waar Mechelen ongeveer thuishoort?!

Er zitten waarschijnlijk ergens een paar flaminganten goed te lachen, want de Franstaligen zijn weer eens verontwaardigd. Volgens mij is dit een bijzonder wansmakelijke en uit de hand gelopen grap. Ik ga nog net niet zo ver om te denken dat het in opdracht gebeurd is...