¡La Paz!

Vierduizend meter hoger en 35 graden kouder dan gisteren, ik ben in La Paz!!!

Na dagen van minder aangenaam nieuws nu al het goede nieuws in een keer. Tineke teruggevonden, bagage terecht (die was dus echt sneller in La Paz dan ik!) en tot nu geen last van hoogteziekte. Geen last betekent dat je wel constant naar adem moet happen, maar geen echte hoofdpijn...enkel heel veel darmkrampen.
Eerste wandeling door de stad en eerste dutje hebben we al achter de rug...nu komt de echte verkenning. We zijn vertrokken!

VERGEET NIET TE STEMMEN OP DE FOTOWEDSTRIJD!

Miami is hot en cool

Miami is HOT! En daarmee heb ik het niet alleen over het weer. :) Maar dan toch voornamelijk...het moet hier vandaag tussen de 35 en 40 graden geweest zijn, ongelooflijk niet te schatten warm! En dan over dat ander 'hot': Miami loopt vol met mooie mensen. Maar echt, ik vraag me af in welk strafkamp ze de lelijke mensen hier steken. Dat ik vandaag te horen kreeg dat ik niet van Miami kan zijn omdat ik - en ik citeer - "too regular" ben, ik kon het alleen maar begrijpen. :) Voor het eerst lijkt een TV-serie de waarheid geen geweld aan te doen: al die mooie mensen in "CSI:Miami"? Dat is gewoon de waarheid!

Maar Miami is vooral ook COOL. Zo cool als het introfilmpje van bovenvernoemde TV-serie, maar dan nog beter. En dan ben ik nog niet eens downtown geweest, enkel op Miami Beach en de regio daarrond. De taxichauffeur moest heel hard lachen toen ik vroeg of er vandaag geen opnames waren van CSI...zou ook heel hard lachen als ze mij in Gent zouden vragen naar de opnames van "Flikken". Maar ik kon het maar proberen. ;)

Jullie merken het al, er zijn ergere plaatsen om terecht te komen zonder dat je het wil. Heb vandaag dan ook genoten van lekker lang uitslapen (in een echt bed! Dat was ook al een tijdje geleden :)), een uitgebreid en zeer lekker ontbijt op de kamer (stuur de rekening maar naar American Airlines), een wandeling in de shoppingstraat van Miami Beach (geweldige winkels), shoppen voor een strand-outfit (ah ja, geen zwembroek bij natuurlijk) en zwemmen in de Atlantische Oceaan! En vooral ook eten en terrasjes doen...

Binnen een goede drie uur vertrekt mijn vliegtuig en dan sta ik zes uur later EINDELIJK in La Paz...om dan pakweg twee uur later EINDELIJK Tineke terug te vinden. Nieuws over de bagage: die zou al in La Paz staan volgens de mensen van American Airlines hier in Miami. Dat ze helemaal niet veel inspanning moesten doen om dat te weten te komen verontrust me enigszins, we zullen dus nog wel zien...

Bericht aan de mama: wou deze middag (avond voor jullie) bellen vanop mijn kamer maar dat lukte niet...en beneden bellen lukte ook niet omdat ik mijn mastercard niet bij heb (cash betalen begrijpen ze blijkbaar niet in dit hotel). Sorry dus! Maar geen nood, alles in orde hier en ik ben al heel bruin... :) Wat een onverwachte bij-effecten allemaal...

Hopelijk is dit een van de laatste berichtjes...als jullie niets meer lezen dan loopt alles zoals gepland en heb ik Tineke teruggevonden en zijn we onderweg in Bolivia...al zal ik af en toe nog wel eens iets posten.
Vergeet ook niet te stemmen op de fotowedstrijd "Mooiste zonsondergang III"!!

Lost in Atlanta - dagje Miami

Surrealistisch...dat is het woord dat vandaag zeker van toepassing is. Het is nu kwart na twaalf en ik ben in - allemaal drie keer raden! - Miami... :(

Nochtans begon de dag goed: ik had een vlucht naar Atlanta waar ik op kon - op zich vind ik dat tegenwoordig al verbazingwekkend - en ik miste mijn vlucht niet naar Miami. Dat laatste was overigens moeilijker dan het lijkt want Atlanta blijkt dus een zeer complexe luchthaven te zijn, zelfs voor iemand met een vrij goede orientatie als ik. Dus moest ik twee keer door de 'security' wat in de VS altijd veel tijd kost... Maar goed, dat lukte dus nog mooi op tijd!
Had ik overigens al vermeld dat de vlucht Chicago-Atlanta 'first class' was? Fijn om eens mee te maken maar als ik mag kiezen dan had ik liever al in La Paz gezeten maar bon...

Deze avond was dan goed voor een portie nagelbijten - al bleef ik eigenlijk wel vrij rustig - en spanning. Ik stond op de 'standby' list wat betekent dat ik dus nog niet zeker was van mijn plaats. Mijn naam stond ook als eerste op de lijst, samen met tien anderen (waarom ik eerste stond? Wegens 'travel disruptions', een ander woord voor 'al veel te lang onderweg dienen duts dus steek hem snel op een vliegtuig'). Eerste mededeling van het personeel dat de afhandeling deed van deze vlucht: "we zitten met een overboeking dus als er vrijwilligers zijn om hier te blijven, die krijgen een mooie compensatie". *zucht* Dus ik naar die desk met de vraag of het nog uitmaakt dat ik daar zit want als ze al met een overboeking zitten...moest dus wachten want "moeilijk te zeggen hoe het verder allemaal verloopt". Vliegtuig nog met een half uur vertraging, iedereen stapt op...er zijn twee plaatsen vrij! Dat is als twee mensen die van een andere vlucht moeten komen er niet op tijd geraken. Jullie kunnen het al raden...ikzelf met de tweede op de 'standby list' staan IN het vliegtuig, klaar om naar die twee laatste plaatsen te gaan - om 11u38 en het vliegtuig moet vertrekken om 11u40 - als die andere twee mensen nog komen aangestormd... Die heel blij, en ik met het vooruitzicht van nog een dag later in La Paz aan te komen...

Zit nu op hotel, wel fijn, kan me dus eindelijk eens douchen :) en morgen zal ik dan eens naar Miami trekken? Mijn vlucht vertrekt pas om 11u10 's avonds dus heel veel tijd om hier iets leuks te doen. Deze keer ben ik zeker van mijn plaats (haha)...maar als ze morgen om vrijwilligers vragen wegens een overboeking... (grapje Tineke, als ze er mij morgen niet op laten blokkeer ik daar de boel!)

@ Tineke : hopelijk lees je dit nog voor je vertrekt naar de luchthaven op woensdagmorgen want ik zal er dus opnieuw niet zijn :( Donderdagmorgen ben ik er dan eindelijk! Twee dagen later dan gepland, met een tussenstop meer dan voorzien maar vooral met een valies vol frustraties over American Airlines!
@ Magteld : natuurlijk niets bijgehouden van bonnekes maar doe ik vanaf nu zeker wel, dat ik een klachtenbrief ging schrijven en compensatie ging vragen dat had ik wel al beslist. :)

Chaos in Chicago

"We're glad you're here": dat is de slogan van de stad Chicago. Het marketingteam van de stad zal het zeker met me eens zijn dat ik die slogan even niet zo geweldig goed vind. :)

Nog steeds in de luchthaven met andere woorden. Net na mijn bericht gisteren hier op de blog werd de terminal waar ik in zat volledig ontruimd wegens storm. En dus nog enkele vluchten geschrapt wat voor een immense toeloop zorgde op het verdiep hieronder, de aankomsthal. En een enorme toeloop op de hotels... Er is hier zo'n infopaal vanwaar je kan bellen naar hotels en die stond dus vol. Al snel werd duidelijk dat alles vol zat of onbetaalbaar was en toen mijn buur aan die infodesk een gat in de lucht sprong omdat hij iets gevonden had op twintig km voor 'maar' 200 dollar wist ik dat ik beter de strijd kon opgeven. Dus maar snel een slaapplaats gezocht in het luchthavengebouw dat overigens een koelkast is in vergelijking met buiten...

Slapen lukte nog net - tussen de interessante boodschappen door zoals het gegeven dat Chicago kandidaat is voor de Olympische Spelen van 2016 - maar echt gemakkelijk was het toch niet. Nu ontbijt binnen en maar duimen dat ik via Atlanta in Miami geraak vandaag. Vandaar zien we dan wel weer!

Wat ik me wel nog afvraag: waar zou mijn bagage ondertussen zitten? :)

Bagage al kwijt

Mijn tweede grootste vrees - het verliezen van mijn bagage - is al iets vroeger uitgekomen dan gedacht. Algemeen verwachtte ik mijn rugzak niet terug te zien in La Paz vanwege de zeer korte overstaptijd in Miami. De reputatie van de luchthaven van Miami kennende - en vraag maar eens na bij Familie De Schepper :) - zag ik het al gebeuren dat mijn kleren daar een beetje langer zouden verblijven dan gewenst. Blijkt nu dat mijn bagage al vermist is in Chicago! Vervelend...maar op dit moment kan ik er blijkbaar niets aan doen, ik moet een klacht neerleggen in La Paz en hopen dat mijn bagage snel daar raakt (eerste berichten wisten mij al te melden dat het wel eens vier dagen zou kunnen duren...te lang natuurlijk want woensdagavond vertrekken Tineke en ik al naar Cochabamba).

Mijn grootste vrees - Tineke morgen niet terugzien op de luchthaven - is ook nog een sterke kanshebber...alle vluchten naar Miami hebben hier in Chicago een ongelooflijke vertraging. Gerekend dat ik dus maar een uur heb om over te stappen naar mijn vliegtuig richting La Paz wordt dat ook nog een heel spannende affaire... :( Oh ja, de vlucht van Brussel naar Chicago had ook al meer dan een uur vertraging waardoor de geplande uitstap richting centrum Chicago ook geen optie was... :(

Ik troost me ondertussen met een koffie van Starbucks en met de gedachte dat Sabine en Christof goed op huwelijksreis vertrokken zijn. Deze morgen vertrokken we samen richting de luchthaven en daar heb ik ze dan nog kunnen uitzwaaien. Ja, ik ben een supergetuige, ik begeleid ze zelfs op de huwelijksreis. :)
Voor de rest ben ik echt in vakantie en laat ik alle troubles niet aan mijn hart komen...bovendien valt er toch allemaal niet veel aan te doen. :)

Tineke, als je me morgen niet ziet in La Paz dan zit ik waarschijnlijk nog vast in Miami! To be continued... :)

Update: ja hoor, zit voor de nacht vast in Chicago... Eerst zag ik mijn vlucht van zes uur geschrapt, dus mijn verbinding in Miami was helemaal verloren. Na een uur aanschuiven te horen gekregen dat ik deze avond niet meer weg geraak uit Chicago...ik zit nu op een vlucht morgenvoormiddag naar...Atlanta! En van Atlanta dan naar Miami...en hopelijk morgenavond dan de vlucht naar La Paz. Voor die laatste vlucht sta ik op de standby-list, dus zelfs dat is nog niet zeker. Tineke, ik ben dus ten vroegste op zes augustus in La Paz, misschien zelfs maar de zevende augustus. Wel telkens dezelfde uren als ik opgegeven had (is dagelijkse vlucht).
Straks is mijn bagage sneller in Bolivia dan ikzelf. :)

Nu vlug nog een slaapplaats zoeken want niet veel zin om de nacht in de luchthaven door te brengen!

Fotowedstrijd "Mooiste zonsondergang III"

De "Bolivia Express" vertrekt hier zo meteen - moet mij naar goede gewoonte alweer beginnen haasten - maar ik kan het land natuurlijk niet uit zonder hier de beloofde fotowedstrijd te lanceren. Maar liefst acht kandidaten vonden nog een foto van een zonsondergang, sommige zijn oude bekenden voor de wedstrijd maar ook een pak nieuwkomers. :)

Drie weken lang krijgen jullie allemaal de kans om te stemmen op onderstaande foto's. Do it!! Gewoon in de comments vermelden welke foto je de mooiste vindt...de winnaar ontvangt een pakket uit Bolivië!

En nu ben ik hier echt weg...geen gsm en ik doe ook geen echte inspanningen om internet op te zoeken dus jullie moeten het drie weken zonder mij doen. Geniet van de stilte! (of check de blog van Tineke...ik vermoed dat zij sneller een poging zal doen om iets neer te schrijven...ik doe dan ondertussen wel een dutje ;))

Lieve (ism Ida) - Denemarken

Norah - Jordanië
Tineke - Chili
An - Cuba
Bart - Mechelen
Elke - Haïti
Jorg - Australië
Kim - "hiver"

Huwelijksweekend

Na de vrijgezellendag moest natuurlijk ook nog een huwelijk volgen...afgelopen weekend was het zover: sinds zaterdag moeten Christof en Sabine aangesproken worden met "meneer en mevrouw Verslycken-De Sutter". Woehoe!

Heel erg uitgebreid ga ik hierover nog niet vertellen buiten dit: het was (en is nog steeds!) een hele eer om getuige te mogen zijn, met een bruidskoppel in een koets door Eeklo rijden heeft iets speciaals, het trouwboekje moet je na de dienst op het stadhuis ook meenemen naar de kerkelijke dienst (oops!), de receptie werd een beetje verstoord door regen maar kon de pret niet drukken, het feest was fenomenaal tot in de vroege uurtjes...

Vandaag vertrekken de tortelduifjes op huwelijksreis naar Thailand, ik entertain hen tot in Zaventem (mijn vertrek naar Bolivië is later maar het is leuker samenreizen tot aan de luchthaven :)).
Foto's van het feest en van het huis dat ondersteboven gezet werd volgen, eind augustus!