Recht van klagen

Nu was ik altijd van de overtuiging dat de lijn Antwerpen-Brussel veel meer problemen gaf dan mijn eigen treinconnectie Gent-Brussel. Gelukkig is er vandaag het materiaal om dat tegen te spreken! Dankzij de nieuwe 'stiptheid'scijfers van 2010 (kan je nog over stiptheid spreken :)) krijgen we ook een overzicht van welke lijnen het meest te lijden hebben. Ook hier communautair een verschil ;) maar in de 'Vlaamse' vergelijking scoort de connectie met Gent (en Oostende) toch wel het slechtst zeker! Godbetert, we scoren slechter dan de link met Bergen! Bergen!! Ziedaar...als ik nu geen recht van klagen heb, dan zal ik het nooit hebben. :)

Final destination 2010

"Kerst vier je graag met de familie, hé?"... Een strikvraag, dat voel je zo, zelfs al gebeurt het telefonisch en is het jouw moeder die aan de andere kant van de lijn hangt. Dus vooraleer ik het zelf goed en wel besefte stond ik voor drie dagen Oberfell (Moezelstreek, Duitsland) geboekt.

Maar och, het viel allemaal wel goed mee met mijn eigen bende van "Oberfell Bastards". Gezellig in de bus (dutjes doen), een wijnproeverij, lekker eten, uitstapjes (kerstmarkt Luxemburg in het doorreizen en Kochem) en veel ambiance bij het avondeten.

Voor foto's: zie de geweldige dia-presentatie hier rechts!

Congrats

Eind september lanceerde ik hier nog eens een fotowedstrijd want ik mocht opnieuw richting buitenland. Eerst Zuid-Afrika (werkgerelateerd) en daarna de combi Kenia-Ethiopië (privé)...reden genoeg dus om een fotowedstrijd te organiseren en een pakket uit 'Afrika' terug mee te brengen. :)

Spannende wedstrijd overigens ondanks het feit dat het thema al voor de vijfde keer de blog passeerde (opnieuw "zonsondergang"), al was het vrij snel duidelijk dat er twee koplopers waren: Kimja en Nathalie streden furieus om de titel...uiteindelijk haalde Kimja het met 38% van de stemmen! Nathalie haalde 25%, Edwin 16%, Fiel 10% en Kim 8%. Allemaal mooie resultaten maar er kan er maar één winnen natuurlijk! Dank aan de deelnemers en felicitaties aan de winnaar!

Zoals het hoort krijgt de winnende foto hier nog eens een vermelding en het 'Afrika'-pakket wordt eind januari aan Kimja overhandigd ;)

Finally

Oh...my...God...

Anderhalve maand, geen berichten op de blog. Het was hier dus blijven staren op 'bijna verzopen vrijgezellen'. Niet dat ik mij de illusie maak dat jullie hier elke dag kwamen kijken :) maar toch. Gebrek aan materiaal om te vertellen was er niet, er staat een hele waslijst te wachten. Laat ons hopen dat het met het nieuwe jaar en de bijhorende goede voornemens weer de juiste richting uitgaat. Al maak ik geen beloftes...want het is ondertussen al 6 januari en hier zijn nog geen nieuwjaarswensen gepasseerd. Mijn beste wensen!

Het was mijn bedoeling om ook vóór het einde van het jaar de foto's van al die reizen eindelijk eens op orde te krijgen...maar tussen kerst en nieuw heb ik vooral geslapen wat zeker niet hoeft te verbazen. 31/12 aan de selectie begonnen en sinds vandaag ook online: Ecuador, Honduras, Kenia en Ethiopië. Een nog strengere selectie volgt nog...nu is het tijd om te vieren want hoe zielig ook het laatste jaar, de blog is wel vier jaar oud geworden! We steken het op de peuterpuberteit waar ie nu wel door is ;)

Bijna verzopen vrijgezellen

Een mens heeft geen jetlag als je van Afrika komt...maar geheel fris ben je toch ook niet. Een klein dutje kan wonderen doen, zodat ik in de late namiddag toch klaar was voor de vrijgezellendag van Sara. Als getuige kon ik daar niet op ontbreken (ook al had ik bijzonder weinig - ttz niets - kunnen doen voor de voorbereiding).

Richting Geraardsbergen! Jaja, in het weekend dat de Dender op verkenning ging buiten de eigen oevers hadden wij afspraak in Geraardsbergen! Een aperitief (met bijhorende quiz) op het appartement van Veerle (schoonzus van Sara) en daarna uitgebreid gaan eten...en dan ging het richting Galmaarden alwaar een feestlocatie was klaargestoomd voor een fijn feestje, waar ook de mannen terechtgekomen waren.

Heel erg jammer: ik had mijn fototoestel niet bij. :) Gelukig waren er wel anderen die foto's genomen hebben ;) want het was me daar wat! Dat belooft voor het huwelijksfeest! In het midden van de nacht nog met Sofie door het verzopen land van Herne gereden: we zaten precies op een eiland, waarheen het ook ging we konden nergens door wegens overstroomd. Uiteindelijk zijn we na heel lang sukkelen toch uit de overstromingen geraakt (het credo "omhoog rijden is ok, naar omlaag rijden niet" helpt!)...

Alleszins, nu zaterdag is het huwelijk. Duimen voor geen regen (gewoon koud is ok :))! Zware weekends... ;)

Transit visa

Voila, zo gaat dat dan als je terug bent van verlof: weer geen tijd meer voor de blog. Een kleine inhaalbeweging...met nog wat nieuws van na Lalibela (waar ik mijn geloof in God vond :)).

Twee dagen rijden was de harde balans om terug in Addis Ababa te geraken maar Tineke en ikzelf hebben dat geweldig goed overleefd. En na nog wat vruchtensapjes en terrasjes vertrok ik dan vorige week vrijdag terug richting Belgenland. Van Addis naar Nairobi, dan naar Londen en zo naar Brussel. Allemaal zonder talisvrouw Tineke... En je zal nooit anders zien: eerste vlucht en ik had het visgerechtje al op mijn hoofd. Gelukkig zonder al te veel erg. :) En al helemaal niets vergeleken met de moeilijke strijd in Nairobi...

Part 1
En toen waren we terug in Nairobi. Om binnen te geraken in Kenia had ik dus als een aardig bedragje van 25€ betaald en ik ging er - foutief - van uit dat wel al voldoende was. Neen hoor, 'single journey' stond er in mijn paspoort wat betekent dat als je het land verlaat dat je dat opnieuw mag betalen. Ondertussen had ik geleerd - van Tineke :p - om Afrikaans assertief te zijn, bovendien had ik niet veel zin om 25€ te betalen voor "5u in de luchthaven zitten". Alternatief: de 'transit visa'! 'Slechts' 10$. Je moet weten dat ik daar toen al tien minuten stond aan de balie, met de glimlach protesteren. Toen ik wist te melden dat ik geen dollars bij had, keek de vriendelijke dame achter de balie vol ongeloof ("wit en geen geld, wat hebben ze nu op mij afgestuurd?").

Part 2
Maar zoals het hoort in Afrika: voor alles is er een oplossing. Ergens in het gebouw was er wel een bankautomaat te vinden. Slim als ik ben (ahum) bedacht ik dat ik net zo goed mijn Ethiopisch geld kon laten wisselen aan het wisselkantoor. Niet dus..."wij aanvaarden geen Ethiopisch geld". Breek nou mijn klomp. Dus dan toch nog maar wat Keniaanse shilling afhalen om die in dollars te kunnen omzetten. Handig allemaal! Ondertussen al meer dan een half uur geland...

Part 3
Aha, met dollars in de hand terug richting visa-balie (onderweg werd ik al voor de derde keer gevraagd naar mijn gele kaart ivm inspuitingen...te bedenken dat die mij dus niet geloofde toen ik bloedserieus wist te melden dat ze mijn kaart al twee keer gezien had)! Waar ik de gedachte "laat er ons nog eens spel van maken" vandaan haalde, ik weet het niet goed... Vermoedelijk een combinatie van factoren als 'tijd hebben', 'ik heb hier al eens geld gegeven' en 'eigenlijk wil ik geen transit visa'. Dus herlees part 1 maar met nog meer drama ("poor student!" lol)...
Tot een toerist die achter mij stond er genoeg van had en commentaar moest geven, waarop ik mij omdraaide en iets zei in de trend van 'debiel'... Ondertussen drie kwartier in Nairobi...

Part 4
Douanebeambten die er genoeg van hebben en ondergetekende die mee mag naar bureau. LOL! Ik verwijt die stomme, Amerikaanse toerist voor het feit dat ik mee moest. :) Komende twee (!) uur discussie met drie (!) beambten over visa ("het is een stom systeem, dat schrikt toeristen af!"), connecties ("ik vlieg met Kenya Airways naar Nairobi en omdat die niet samenwerken met British Airways moet ik mijn bagage oppikken waardoor ik dus moet betalen...ik vlieg nooit meer met Kenya Airways!") en het afpersen van blanke toeristen (had ik het woord geldwolf geweten in het Engels, ik had het waarschijnlijk ook gebruikt). Ondertussen bleef ik pogingen ondernemen om niet te moeten betalen...

Finale
Gewoon onbetaalbaar: op het moment dat ze er echt geen zin meer in hebben, 10$ bovenhalen en zeggen "en kan ik nu mijn transit visa krijgen?". Verschrikkelijk onbeschoft, I know! Maar het was mijn best gespendeerde 10$ in lange tijd. :)

Verder verliepen de vluchten naar Londen en Brussel bijzonder gesmeerd...en zat ik op zaterdagochtend op de trein richting Gent en keek ik naar het verzopen land België. Tja...dan heb je plots veel zin om het vliegtuig terug te nemen natuurlijk...

God bestaat

Ik weet het...de titel moet als een shock overkomen bij de meeste die mij kennen. Maar ik heb het bewijs van het bestaan van God in Ethiopie gevonden en het draagt de naam Lalibela. De geruchten zijn dus waar: hier kom je als een bekeerd mens van terug.

Bon, misschien allemaal een beetje overdreven ;) maar Lalibela is niet voor niets het hoogtepunt van een reis naar Ethiopia: gewoonweg indrukwekkend! Kerken uitgehouwen uit de rotsen...een mens moet er maar op komen.
En voor een keer komen geschiedenis en legende overeen: ze hebben het allebei over dezelfde periode van oorsprong. Over hoe de kerken tot stand gekomen zijn, dat is dan weer helemaal iets anders! :) Volgens overlevering heeft koning Lalibela de 11 kerken helemaal zelf gemaakt in 30 jaar tijd. Beetje ongeloofwaardig als je ziet wat daar neergepoot is! Wetenschappers hebben berekend dat minstens 40.000 arbeiders hier moeten aan gewerkt hebben, of dat het op z'n minst over verschillende periodes is gebeurd. Twee maal onmogelijk volgens de priesters (er kan geen 40.000 man op die locaties en de kerken zijn allemaal van dezelfde tijd) dus is er maar 1 mogelijkheid: goddelijke interventie. Terwijl koning Lalibela overdag werkte aan de kerken deden engeltjes het werk verder in de nacht.

Maar ik moet het nageven: als je de kerken bekijkt dan bedenk je toch "hoe was dit in godsnaam mogelijk?". In de Lonely Planet staat Lalibela omschreven als het 'echte wonder van Afrika' en ik kan dat alleen maar beamen. Foto's volgen zeker (maar het is hier hetzelfde als landschappen: je moet dat eigenlijk zelf zien, dus hup iedereen richting Ethiopia!)...en voorlopig kan je ook al wat foto's zien op de blog van Tineke.

Vanavond zitten we hier nog even in Lalibela, morgenochtend beginnen we aan onze grote reis terug richting Addis Ababa (2 volle dagen rijden, hoezee!). Met Lalibela komt dus ook een klein beetje een einde aan mijn reis door Kenia en Ethipie :( maar ik ga hier toch nog eerst een paar dagen genieten van het mooie weer ;) vooraleer weer te veel aan Belgie te denken.