Bijna verzopen vrijgezellen

Een mens heeft geen jetlag als je van Afrika komt...maar geheel fris ben je toch ook niet. Een klein dutje kan wonderen doen, zodat ik in de late namiddag toch klaar was voor de vrijgezellendag van Sara. Als getuige kon ik daar niet op ontbreken (ook al had ik bijzonder weinig - ttz niets - kunnen doen voor de voorbereiding).

Richting Geraardsbergen! Jaja, in het weekend dat de Dender op verkenning ging buiten de eigen oevers hadden wij afspraak in Geraardsbergen! Een aperitief (met bijhorende quiz) op het appartement van Veerle (schoonzus van Sara) en daarna uitgebreid gaan eten...en dan ging het richting Galmaarden alwaar een feestlocatie was klaargestoomd voor een fijn feestje, waar ook de mannen terechtgekomen waren.

Heel erg jammer: ik had mijn fototoestel niet bij. :) Gelukig waren er wel anderen die foto's genomen hebben ;) want het was me daar wat! Dat belooft voor het huwelijksfeest! In het midden van de nacht nog met Sofie door het verzopen land van Herne gereden: we zaten precies op een eiland, waarheen het ook ging we konden nergens door wegens overstroomd. Uiteindelijk zijn we na heel lang sukkelen toch uit de overstromingen geraakt (het credo "omhoog rijden is ok, naar omlaag rijden niet" helpt!)...

Alleszins, nu zaterdag is het huwelijk. Duimen voor geen regen (gewoon koud is ok :))! Zware weekends... ;)

Transit visa

Voila, zo gaat dat dan als je terug bent van verlof: weer geen tijd meer voor de blog. Een kleine inhaalbeweging...met nog wat nieuws van na Lalibela (waar ik mijn geloof in God vond :)).

Twee dagen rijden was de harde balans om terug in Addis Ababa te geraken maar Tineke en ikzelf hebben dat geweldig goed overleefd. En na nog wat vruchtensapjes en terrasjes vertrok ik dan vorige week vrijdag terug richting Belgenland. Van Addis naar Nairobi, dan naar Londen en zo naar Brussel. Allemaal zonder talisvrouw Tineke... En je zal nooit anders zien: eerste vlucht en ik had het visgerechtje al op mijn hoofd. Gelukkig zonder al te veel erg. :) En al helemaal niets vergeleken met de moeilijke strijd in Nairobi...

Part 1
En toen waren we terug in Nairobi. Om binnen te geraken in Kenia had ik dus als een aardig bedragje van 25€ betaald en ik ging er - foutief - van uit dat wel al voldoende was. Neen hoor, 'single journey' stond er in mijn paspoort wat betekent dat als je het land verlaat dat je dat opnieuw mag betalen. Ondertussen had ik geleerd - van Tineke :p - om Afrikaans assertief te zijn, bovendien had ik niet veel zin om 25€ te betalen voor "5u in de luchthaven zitten". Alternatief: de 'transit visa'! 'Slechts' 10$. Je moet weten dat ik daar toen al tien minuten stond aan de balie, met de glimlach protesteren. Toen ik wist te melden dat ik geen dollars bij had, keek de vriendelijke dame achter de balie vol ongeloof ("wit en geen geld, wat hebben ze nu op mij afgestuurd?").

Part 2
Maar zoals het hoort in Afrika: voor alles is er een oplossing. Ergens in het gebouw was er wel een bankautomaat te vinden. Slim als ik ben (ahum) bedacht ik dat ik net zo goed mijn Ethiopisch geld kon laten wisselen aan het wisselkantoor. Niet dus..."wij aanvaarden geen Ethiopisch geld". Breek nou mijn klomp. Dus dan toch nog maar wat Keniaanse shilling afhalen om die in dollars te kunnen omzetten. Handig allemaal! Ondertussen al meer dan een half uur geland...

Part 3
Aha, met dollars in de hand terug richting visa-balie (onderweg werd ik al voor de derde keer gevraagd naar mijn gele kaart ivm inspuitingen...te bedenken dat die mij dus niet geloofde toen ik bloedserieus wist te melden dat ze mijn kaart al twee keer gezien had)! Waar ik de gedachte "laat er ons nog eens spel van maken" vandaan haalde, ik weet het niet goed... Vermoedelijk een combinatie van factoren als 'tijd hebben', 'ik heb hier al eens geld gegeven' en 'eigenlijk wil ik geen transit visa'. Dus herlees part 1 maar met nog meer drama ("poor student!" lol)...
Tot een toerist die achter mij stond er genoeg van had en commentaar moest geven, waarop ik mij omdraaide en iets zei in de trend van 'debiel'... Ondertussen drie kwartier in Nairobi...

Part 4
Douanebeambten die er genoeg van hebben en ondergetekende die mee mag naar bureau. LOL! Ik verwijt die stomme, Amerikaanse toerist voor het feit dat ik mee moest. :) Komende twee (!) uur discussie met drie (!) beambten over visa ("het is een stom systeem, dat schrikt toeristen af!"), connecties ("ik vlieg met Kenya Airways naar Nairobi en omdat die niet samenwerken met British Airways moet ik mijn bagage oppikken waardoor ik dus moet betalen...ik vlieg nooit meer met Kenya Airways!") en het afpersen van blanke toeristen (had ik het woord geldwolf geweten in het Engels, ik had het waarschijnlijk ook gebruikt). Ondertussen bleef ik pogingen ondernemen om niet te moeten betalen...

Finale
Gewoon onbetaalbaar: op het moment dat ze er echt geen zin meer in hebben, 10$ bovenhalen en zeggen "en kan ik nu mijn transit visa krijgen?". Verschrikkelijk onbeschoft, I know! Maar het was mijn best gespendeerde 10$ in lange tijd. :)

Verder verliepen de vluchten naar Londen en Brussel bijzonder gesmeerd...en zat ik op zaterdagochtend op de trein richting Gent en keek ik naar het verzopen land België. Tja...dan heb je plots veel zin om het vliegtuig terug te nemen natuurlijk...

God bestaat

Ik weet het...de titel moet als een shock overkomen bij de meeste die mij kennen. Maar ik heb het bewijs van het bestaan van God in Ethiopie gevonden en het draagt de naam Lalibela. De geruchten zijn dus waar: hier kom je als een bekeerd mens van terug.

Bon, misschien allemaal een beetje overdreven ;) maar Lalibela is niet voor niets het hoogtepunt van een reis naar Ethiopia: gewoonweg indrukwekkend! Kerken uitgehouwen uit de rotsen...een mens moet er maar op komen.
En voor een keer komen geschiedenis en legende overeen: ze hebben het allebei over dezelfde periode van oorsprong. Over hoe de kerken tot stand gekomen zijn, dat is dan weer helemaal iets anders! :) Volgens overlevering heeft koning Lalibela de 11 kerken helemaal zelf gemaakt in 30 jaar tijd. Beetje ongeloofwaardig als je ziet wat daar neergepoot is! Wetenschappers hebben berekend dat minstens 40.000 arbeiders hier moeten aan gewerkt hebben, of dat het op z'n minst over verschillende periodes is gebeurd. Twee maal onmogelijk volgens de priesters (er kan geen 40.000 man op die locaties en de kerken zijn allemaal van dezelfde tijd) dus is er maar 1 mogelijkheid: goddelijke interventie. Terwijl koning Lalibela overdag werkte aan de kerken deden engeltjes het werk verder in de nacht.

Maar ik moet het nageven: als je de kerken bekijkt dan bedenk je toch "hoe was dit in godsnaam mogelijk?". In de Lonely Planet staat Lalibela omschreven als het 'echte wonder van Afrika' en ik kan dat alleen maar beamen. Foto's volgen zeker (maar het is hier hetzelfde als landschappen: je moet dat eigenlijk zelf zien, dus hup iedereen richting Ethiopia!)...en voorlopig kan je ook al wat foto's zien op de blog van Tineke.

Vanavond zitten we hier nog even in Lalibela, morgenochtend beginnen we aan onze grote reis terug richting Addis Ababa (2 volle dagen rijden, hoezee!). Met Lalibela komt dus ook een klein beetje een einde aan mijn reis door Kenia en Ethipie :( maar ik ga hier toch nog eerst een paar dagen genieten van het mooie weer ;) vooraleer weer te veel aan Belgie te denken.

Mystery of time

Dat hier iets vreemd aan de hand is met de tijd, dat hadden we al een tijdje door. Maar nu kennen we ook het volledige verhaal:

* Volgens onze tijdsbeleving is het hier 2 uur vroeger dan in Belgie, maar volgens de Ethiopische tijdsberekening lopen ze hier nog eens extra 6 uur voor. Dat betekent dat het ontbijt hier geserveerd wordt tussen 12 en 4 (op onze klok tussen 6 en 10, in Belgie is het dan tussen 4 en 8).
* Misschien wel 6 uur voor op ons, maar ook wel 10 dagen achter. Dat betekent dat als het morgen bij ons 10 november is dat het hier nog maar de eerste november is. Ter info: Kerstmis wordt dan weer 13 dagen na dat van ons gevierd (op 7 januari, onze tijdsberekening...in Ethiopische berekening dus ergens rond 27 december wat dan wel weer klopt met onze tijdsberekening).
* Verwarrend? Dan moet je weten dat de kalender hier begint te lopen in september. September is dus de eerste maand, oktober de tweede,... Morgen is het in Belgie 10/11, in Ethiopia 01/03.
* Om het helemaal volledig te maken: hier zijn ze nog maar net aan het jaar 2003 begonnen. Als wij straks het nieuwe jaar vieren en dus overgaan op 2011, dan zitten we 8 jaar voor op Ethiopische tijd! Dus morgen is het in Belgie 10/11/2010, in Ethiopia 01/03/2003...

Op zoek naar Mordor

Ik had het hier al over Tolkien die inspiratie vond in Ethiopia...maar sinds deze week weten we het gewoon zeker, de overeenkomsten zijn gewoon te sterk.

Niet alleen Gonder en Shire, maar op de weg van Mekele naar Lalibela kwamen we in een plaats met de naam Gobite (Hobbit?)...en Lalibela had vroeger de naam Roha (hallo, Rohan?!). Bovendien kunnen we op het wereldwijde web lezen dat Tolkien een bijzondere interesse had in dit gedeelte van de wereld. Echte fans geloven het natuurlijk niet, maar ik weet het wel.

Nu alleen nog zoeken naar Mordor en het is hier compleet...

Asfalt

Asfalt is zacht. Waarschijnlijk niet als je er op valt...maar wel als je wegen kent die geen asfalt hebben. :) Tineke en ik vinden asfalt dan ook de uitvinding van de eeuw. :)

En zo komen we tot allerlei rare vragen en weetjes zoals daar zijn: wie heeft asfalt uitgevonden (blijkbaar al gebruikt ten tijde van de Mesopotamiers), zou macadam uitgevonden zijn door McAdam (ja dus, door de schot John McAdam), wie heeft de barcode ontwikkeld (Norman Woodland), hoe zat dat nu weeral met de Orde van Malta (na het zien van een Maltezer kruis in een kerk hier - alles over de orde van Malta hier) en wat is het grootste land van Afrika (Sudan). Wat een mens toch allemaal niet bijleert!

Uiteraard hebben we het ook over minder triviale zaken en conclusies algemeen daar zijn: "Liefde is vermenigvuldigen ipv delen" en "het leven is meer dan dat" (waarbij we simpelweg 'meer dan dat' niet definieren)...laat ons hier nog een maand en we kunnen onze eigen 'Bond zonder naam' beginnen.

Tot slot toch ook nog even melden dat we hier echt niet te klagen hebben over de wegen, vandaag van de 400km die we doorspartelden (of beter: die onze chauffeur doorspartelde terwijl wij een dutje deden) maar 50km zonder asfalt! Nice! En het moet ook gezegd worden dat de wegen in goede staat zijn, we hebben al meer afgezien op reis. ;) De enige echt slechte route was Gonder-Aksum...valt dus goed mee.
Groot verschil is wel: wegen zijn hier - zoals verkeerslichten in andere landen - volledig indicatief, maw een geasfalteerde baan betekent dat er misschien wel eens een auto zou kunnen rijden maar dat is geen zekerheid. Bijgevolg zijn de autostrades (want we hebben het hier ook over 3-vaksbanen soms!) hier meer wandelgebied...de volledige Ethiopische veestapel hebben we al zien passeren (koeien, geiten, ezels, kamelen,...) en ook het leven speelt er zich grotendeels op af. Vandaag lag iemand zelfs doodleuk in het midden van de baan! Je moet hier dus maar eens chauffeur zijn...toeteren op constante basis en dan nog altijd moeten remmen omdat een ezel natuurlijk niet zomaar aan de kant gaat. Maar alles met een glimlach :)

Nieuwe diagnose: hoogteziekte?

De namiddag - met bezoek aan die 'Ark of the Covenant' maar ook aan het paleis van de 'Queen of Sheba' - verliep nog relatief goed voor mijn reisgenote...maar de avond valt en het gaat alweer iets minder. De nieuwe, zelfgestelde diagnose: hoogteziekte?

Zou kunnen want we zitten hier niet echt op zeeniveau (bijnaam voor de streek: the roof of Africa - al denken die Ethiopiers maar al te graag dat ze overal het beste in zijn :)), aan de andere kant is Tineke niet voor het eerst op grote hoogte... Problematischer als het hoogteziekte zou zijn: dalen is de enige oplossing...en we moeten eerst stijgen vooraleer we nog maar kunnen beginnen denken aan dalen. :s We zullen morgen dus moeten zien...

Ondertussen beginnen we alweer afscheid te nemen van Aksum, morgen gaat het richting Mekele om maandag dan door te steken naar Lalibela.

Nog enkele weetjes:
* Niet verwonderlijk dat de Italianen dit wilden veroveren: sommige landschappen lijken op Toscane, de zon schijnt hier altijd, het eten is lekker (alhoewel misschien een beetje pikant) en een bijzonder rijke geschiedenis! Wel geen wijn...dat moet een tegenvaller geweest zijn...
* Misschien moeten we onder het mom van gezondheidsredenen toch nog de rastafari's bezoeken? Die hebben zeker een 'helend product' voor alle kwaaltjes... De rastafari's bejubelden in de vorige eeuw de grootsheid van Ethiopie en dan vooral van Emperor Haile Selassie, die vooraleer hij gekroond werd bekend stond als...Ras Tafari. Bon, onze Haile heeft het maar uitgezongen tot 1973...maar tot vandaag is er een rastafari-gemeenschap ten zuiden van Addis Ababa.
* De 'Ark' wordt bewaakt door een 'keeper'. Die mens wordt gekozen onder de monniken die hiervoor in aanmerking komen en mag de rest van zijn leven met de 'Ark' samenleven. Hij mag de grond van de kapel (en geloof me, het is niet overdreven groot) niet meer verlaten tot aan zijn dood. Gezellige job...maar ik ga niet meteen solliciteren (ook al ben ik wel nieuwsgierig naar wat dat spel nu in godsnaam zou kunnen zijn).
* Typische Ethiopische gerechten worden hier vergezeld van iets dat lijkt op een combinatie van pannenkoek en spons. In eerste instantie wil je daar de handen aan afvegen...maar het is dus om op te eten. Bevinding: hoe noordelijker, hoe lekkerder de pannenkoekspons.
* Blank zijn...het is iets vreemds hier. Dit land is nog niet helemaal overspoeld door toeristen en dus worden die exemplaren al eens bekeken. Of in het geval van het hospitaal: schaamteloos voorgelaten in de rij. En altijd met een glimlach. Keerzijde van de medaille: blank staat gelijk met geldmachine waar we eindeloos geld kunnen aan vragen.
* Na het Yoda-Engels, gewoon het hilarisch Engels. Enkele voorbeelden: "Information for our gusts", "Raise with vegetables", "Omilate", "Haed office", "Rice Chineesetyle" en "Missed Gill"...vooral op dat laatste mag u even nadenken wat het zou kunnen betekenen. :)